Jaskrawe barwy krasnika to tak zwane ubarwienie ostrzegawcze. Czerwone plamy na ciemnym tle mówią ptakom: „lepiej mnie nie jedz". Krasnik naprawdę zawiera nieprzyjemne, trujące substancje, więc ptak, który raz spróbuje takiego motyla, zapamięta to i następnym razem go omija.

Krasniki latają powoli i spokojnie, często siadając na kwiatach, z których piją nektar. Nie muszą uciekać w popłochu — ich barwy same je chronią. Gąsienice krasników żywią się roślinami i również bywają jaskrawo ubarwione.

W przeciwieństwie do zdecydowanej większości ciem, krasnik jest aktywny w pełni dnia, a nie nocą, co czyni go jednym z niewielu, powszechnie widywanych w pełnym słońcu motyli nocnych z bogatej, licznej rodziny ciem.

Gąsienice krasnika są krępe, jaskrawo ubarwione i pokryte drobnymi kępkami włosków, a ich kolorystyka ostrzega drapieżniki przed toksycznością dokładnie tak samo, jak barwy dorosłego, uskrzydlonego motyla latającego w słońcu nad łąką.

Krasnik należy do nielicznych owadów, które potrafią samodzielnie wytwarzać w swoim ciele związki cyjanowe, zamiast jedynie pozyskiwać toksyny z roślin, którymi żywią się jego gąsienice na co dzień w ogrodzie i na kwietnej łące.

Wiele innych motyli dziennych chowa się przed drapieżnikami lub ucieka w popłochu, podczas gdy dobrze chroniony chemicznie krasnik lata powoli, majestatycznie i spokojnie, nie obawiając się nagłego ataku żadnego głodnego ptaka.

Dzięki skutecznej ochronie chemicznej pary krasników często pozostają widoczne na kwiatach podczas godów przez dłuższy czas, nie kryjąc się przed wzrokiem potencjalnych drapieżników ani spacerujących w pobliżu, ciekawskich ludzi. Taka pewność siebie jest rzadkością wśród innych, płochliwych motyli dziennych.

Naukowcy badający zdolność krasnika do syntezowania własnych związków cyjanowych uznają go za jeden z nielicznych, dobrze poznanych przykładów chemicznej samoobrony wśród owadów całej Europy Środkowej i Zachodniej.

Entomolodzy amatorzy chętnie fotografują krasniki podczas letnich spacerów po łąkach, ceniąc je za wyjątkowo kontrastowe, łatwo rozpoznawalne ubarwienie widoczne już z dużej odległości i pełnego, letniego słońca. Takie zdjęcia często trafiają potem do atlasów motyli i internetowych baz obserwacji przyrodniczych.