Kornik drukarz

Samiec kornika wgryza się pod korę świerka i robi tam komorę, do której zwabia zapachem kilka samic. Każda samica drąży pod korą korytarz i składa w nim jaja. Wylęgłe larwy wygryzają boczne korytarzyki, zjadając łyko, po którym drzewo transportuje pokarm.

Gdy zniszczone zostanie łyko dookoła pnia, drzewo zamiera. Zdrowe świerki bronią się żywicą, która zalewa wchodzące korniki, ale drzewa osłabione suszą, wiatrem czy chorobą nie dają rady. Wtedy korniki rozmnażają się masowo.

Kornik drukarz to mały, walcowaty chrząszcz długości 4–5,5 mm, ciemnobrązowy lub czarniawy i pokryty żółtawymi włoskami. Głowa jest schowana pod przedpleczem, a czułki są krótkie i zakończone buławką.

Tył pokryw skrzydeł jest ścięty i wklęsły, a po bokach ma po cztery ząbki. Larwy są białe, beznogie, z brązową głową, i żyją pod korą.

Kornik zrosłozębny i rytownik pospolity też żyją na świerkach, ale są mniejsze i drążą inny wzór korytarzy. Kornik ostrozębny atakuje sosny.

Kołatek domowy, nazywany potocznie kornikiem, żyje w suchym drewnie mebli i podłóg, zostawiając w nich małe okrągłe dziurki. To inny chrząszcz niż kornik drukarz z lasu.

Kornik drukarz jest najgroźniejszym szkodnikiem świerków w Europie. Po suszach i wichurach jego liczebność rośnie i w kilka lat potrafi zabić ogromne obszary lasu, np. w Sudetach, Beskidach czy Tatrach. Leśnicy usuwają zaatakowane drzewa i rozstawiają pułapki z feromonami.

W parkach narodowych, np. w Puszczy Białowieskiej, kornik jest częścią naturalnych zmian w lesie — na miejscu martwych świerków wyrasta nowy, różnorodny las. Sposób walki z kornikiem budzi dyskusje przyrodników i leśników.