Biedronka to jeden z najbardziej lubianych owadów, z czerwonymi pokrywami skrzydeł usianymi czarnymi kropkami. Bywa uważana za symbol szczęścia.

To także wielka pomocniczka ogrodnika — zjada ogromne ilości mszyc, które niszczą rośliny. Zaniepokojona wydziela nieprzyjemny, gorzki płyn, który zniechęca drapieżniki, a na zimę chowa się w grupach pod liśćmi i korą.

Biedronka ma ciało zaokrąglone, wypukłe od góry i płaskie od spodu — z profilu wygląda jak połówka groszku. Twarde pokrywy chronią złożone pod nimi skrzydła; to one są czerwone albo pomarańczowe i to na nich siedzą czarne kropki.

Głowa jest mała i częściowo schowana pod przedpleczem, czyli tarczką tuż za nią. U wielu gatunków przedplecze jest czarne z białymi plamami i to właśnie ten wzór, a nie liczba kropek, najlepiej pomaga odróżnić poszczególne biedronki od siebie.

Największą pomyłką nie jest inny owad, tylko własna larwa biedronki. Larwa nie przypomina dorosłego chrząszcza w niczym: jest wydłużona, szaroniebieska albo czarna z pomarańczowymi plamkami, i porusza się po liściach jak mała jaszczurka. Bywa rozgniatana jako szkodnik, choć zjada mszyce równie skutecznie jak dorosła biedronka.

Wśród samych biedronek uwagę zwraca biedronka azjatycka, sprowadzona do Europy do walki ze szkodnikami i dziś bardzo u nas pospolita. Jej ubarwienie jest wyjątkowo zmienne — bywa czerwona, pomarańczowa albo prawie czarna, z bardzo różną liczbą kropek.

Biedronka jest jednym z niewielu owadów, które w ogrodzie wszyscy chcą mieć u siebie. Zarówno larwy, jak i dorosłe chrząszcze polują na mszyce, więc obecność biedronek oznacza mniej pracy przy ochronie roślin. Z tego powodu hoduje się je i sprzedaje ogrodnikom.

Jesienią biedronki szukają miejsca na zimowanie i potrafią zebrać się w duże skupiska pod korą, w szczelinach murów, a czasem za oknami domów. Nie robią wtedy żadnej szkody. Zaniepokojona biedronka wypuszcza ze stawów odnóży kroplę żółtej, gorzkiej cieczy — to jej obrona przed zjedzeniem, nieszkodliwa dla człowieka.