Na końcu ryjka ryjkowiec ma maleńkie narządy gębowe, którymi wygryza otwory w roślinach. Samice wielu gatunków wykorzystują ryjek do wywiercania dziurek, w których składają jaja — dzięki temu ich larwy rozwijają się bezpiecznie w środku nasion, pąków czy owoców.

Ryjkowce są roślinożerne i żywią się różnymi częściami roślin. Jest ich tak wiele gatunków, że trudno to sobie wyobrazić — należą do najliczniejszych rodzin w całym świecie zwierząt. Wiele z nich jest maleńkich, ale ich charakterystyczny ryjek od razu zdradza, z jakim chrząszczem mamy do czynienia.

Ryjkowce tworzą jedną z najliczniejszych w gatunki rodzin całego świata zwierząt, obejmującą kilkadziesiąt tysięcy opisanych gatunków, z których wiele jest maleńkich i mierzy zaledwie kilka milimetrów długości. Mimo drobnych rozmiarów niemal każdy z nich da się bezbłędnie rozpoznać właśnie po charakterystycznym, wydłużonym ryjku wysuniętym do przodu jak mały pyszczek na trąbce.

Czułki wielu ryjkowców są kolankowato zgięte i osadzone mniej więcej w połowie długości ryjka, co dodatkowo odróżnia je od innych rodzin chrząszczy o prostych czułkach osadzonych bliżej głowy. Twarda, często rzeźbiona lub pokryta łuseczkami oskórka nadaje wielu gatunkom matowy, ziemisty odcień, dobrze maskujący je na tle kory, liści i gleby.

Larwy większości ryjkowców rozwijają się w całkowitym ukryciu wewnątrz tkanek roślinnych — w nasionach, pąkach, owocach, łodygach lub korzeniach — gdzie mają stały dostęp do pożywienia i są chronione przed drapieżnikami przez cały okres rozwoju. Dopiero dorosły chrząszcz opuszcza roślinę, przegryzając sobie wyjście na zewnątrz.

Niektóre gatunki ryjkowców, jak wołek zbożowy, przystosowały się do życia w magazynowanym ziarnie zbóż i bywają uznawane za poważnego szkodnika spichrzów, podczas gdy inne gatunki tej samej, ogromnej rodziny żerują wyłącznie na dziko rosnących roślinach leśnych i łąkowych, nie wyrządzając żadnych szkód gospodarczych.

Ze względu na skalę szkód wyrządzanych w uprawach rolnych przez niektóre gatunki, takie jak stonkowate szkodniki buraka czy zbóż, rolnicy i naukowcy od dziesięcioleci opracowują metody ograniczania liczebności ryjkowców, od płodozmianu po celowane opryski.

Entomolodzy wykorzystują ogromną, wciąż nie w pełni poznaną różnorodność ryjkowców jako modelowy przykład sukcesu ewolucyjnego roślinożernych chrząszczy, badając, w jaki sposób tak wiele blisko spokrewnionych gatunków wyspecjalizowało się w żerowaniu na wąskiej, odrębnej grupie roślin żywicielskich.

Niektóre tropikalne gatunki ryjkowców, pokryte metalicznie połyskującymi łuseczkami w intensywnych kolorach, są chętnie poszukiwane przez kolekcjonerów owadów i cenione za niezwykły, klejnotopodobny wygląd, mimo że biologicznie należą do tej samej, ogromnej rodziny co pospolite, szare gatunki krajowe.