Bogatek

Metaliczny połysk bogatka nie pochodzi z barwnika, lecz z drobniutkiej struktury jego pancerza, która załamuje światło. Dzięki temu ten sam chrząszcz potrafi mienić się różnymi kolorami, zależnie od kąta patrzenia.

Bogatki lubią ciepło i słońce — najczęściej spotyka się je w nasłonecznionych miejscach. Ich larwy rozwijają się w drewnie, drążąc w nim korytarze, a dorosłe chrząszcze żywią się m.in. liśćmi i pyłkiem.

Ciało bogatka jest wydłużone i lekko spłaszczone, zwężające się ku tyłowi niczym mały pocisk, co odróżnia go od bardziej krępych, okrągłych kształtów wielu innych rodzin chrząszczy spotykanych w tym samym środowisku. Taki opływowy kształt ułatwia mu też szybkie chowanie się w wąskich szczelinach kory drzew.

Larwy bogatka są białawe, beznogie i mocno spłaszczone, z wyraźnie poszerzonym segmentem tuż za głową, co ułatwia im drążenie wąskich korytarzy tuż pod korą lub głęboko w drewnie żywicieli. Taki kształt ciała jest doskonale przystosowany do wieloletniego życia w bardzo ciasnej, drewnianej przestrzeni.

Niektóre inwazyjne gatunki bogatków, jak zabójca jesionów sprowadzony przypadkowo do Ameryki Północnej, spowodowały tam masowe, katastrofalne wymieranie drzew na ogromną skalę, czego rodzime europejskie bogatki na taką skalę nie powodują. Naukowcy wciąż badają najskuteczniejsze metody ograniczania takich inwazji.

Świetlik, inny rodzaj chrząszcza, świeci własnym światłem zamiast błyszczeć metalicznie jak bogatek — oba owady bywają jednak mylone przez niedoświadczonych obserwatorów ze względu na podobną, wydłużoną sylwetkę ciała. Ich sposoby przyciągania uwagi obserwatorów są jednak zupełnie odmienne od siebie.

Larwy niektórych gatunków bogatków potrafią rozwijać się w drewnie nawet przez wiele lat, zanim w pełni dorosną, przez co dorosłe chrząszcze czasem wygryzają się z mebli lub belek na długo po ścięciu drzewa.

W niektórych kulturach Azji Południowo-Wschodniej lśniące, metaliczne pokrywy skrzydłowe bogatków od wieków wykorzystywano jako naturalną ozdobę do haftów oraz tradycyjnej biżuterii, cenioną za niepowtarzalny, zmienny połysk.

Leśnicy uważnie monitorują populacje inwazyjnych bogatków w nowych regionach świata, ponieważ ich larwy potrafią w krótkim czasie doprowadzić do zamierania nawet dużych, dojrzałych drzewostanów liściastych, cennych dla lokalnej gospodarki leśnej.