Żółw wężoszyi

Żółw wężoszyi to wodny żółw Australii, którego wyróżnia niezwykle długa szyja, niemal dorównująca długością skorupie. Zamiast chować głowę prosto do środka, składa szyję na bok pod krawędź pancerza.

Długa szyja to świetne narzędzie do polowania — żółw błyskawicznie wyrzuca ją do przodu, chwytając ryby, owady i inne drobne zwierzęta wodne. Zaniepokojony potrafi też wydzielić nieprzyjemny zapach.

Żółw wężoszyi ma spłaszczoną, owalną skorupę w odcieniach brązu lub oliwki oraz niezwykle długą, cienką szyję, która w spoczynku pozostaje wygięta w bok pod krawędzią pancerza. Sama szyja bywa niemal tak długa, jak reszta jego całego, spłaszczonego ciała i skorupy.

Jego stopy są mocno błoniaste, dobrze przystosowane do sprawnego pływania, a długi ogon pomaga utrzymać równowagę podczas szybkich, zwinnych ruchów w toni płytkiej, przybrzeżnej wody. Oczy umieszczone są wysoko na spłaszczonej głowie, ułatwiając ciche czatowanie tuż pod samą powierzchnią.

Żółw błotny europejski, podobnie jak większość żółwi świata, chowa szyję prosto do środka pancerza, zupełnie inaczej niż australijski żółw wężoszyi, zaginający ją zawsze i wyłącznie w bok.

Żółw czerwonolicy ma znacznie krótszą szyję oraz twardszą, bardziej kopulastą skorupę, wyraźnie różniącą się od spłaszczonego pancerza i wydłużonej szyi żółwia wężoszyi z dalekiej Australii.

W czasie długotrwałej suszy, gdy wysychają płytkie zbiorniki wodne Australii, żółw wężoszyi potrafi zakopać się głęboko w wilgotnym mule i zapaść w stan silnie spowolnionej przemiany materii, czekając nawet wiele miesięcy na powrót deszczu. Taki stan głębokiego spoczynku znacznie ogranicza jego zapotrzebowanie na tlen i pokarm.

Gdy jeden zbiornik wysycha całkowicie, żółwie wężoszyi wyruszają czasem pieszo na poszukiwanie nowego, wilgotniejszego miejsca, co niestety często kończy się tragicznie na ruchliwych drogach przecinających ich naturalny, sezonowy szlak migracji.

W przeszłości żółw wężoszyi bywał odławiany z natury na potrzeby handlu zwierzętami domowymi, choć dziś w Australii obowiązują ścisłe przepisy chroniące rodzime gatunki gadów przed nielegalnym wywozem za granicę. Wywóz żywych, dzikich australijskich gadów bez odpowiedniego zezwolenia pozostaje dziś surowo karany.