Żółw birmański to żółw ciepłych terenów Azji Południowo-Wschodniej, o wysokiej, kopulastej skorupie. Żywi się przede wszystkim roślinami, powoli wędrując w ich poszukiwaniu.

Jak inne żółwie chowa głowę i nogi w twardym pancerzu, gdy czuje zagrożenie. Jest rzadki i objęty ochroną, a hodowle pomagają ratować ten gatunek przed zniknięciem.

Żółw birmański ma wysoką, silnie kopulastą skorupę w odcieniach brązu i szarości, ozdobioną promienistymi, jaśniejszymi liniami rozchodzącymi się od środka każdej tarczki pancerza, podobnymi nieco do gwiazdy widzianej z bliska.

Jego nogi są krępe i pokryte grubą, łuskowatą skórą przystosowaną do długiego, powolnego marszu po suchym, często kamienistym podłożu wzgórz i lasów Mjanmy, gdzie żółw ten spędza całe swoje życie.

Żółw promienisty z Madagaskaru ma bardzo podobny, promienisty wzór na skorupie, choć oba gatunki nie są ze sobą blisko spokrewnione i żyją na zupełnie innych kontynentach — to raczej zbieżność wzoru niż pokrewieństwo.

Żółw gwiaździsty indyjski ma jaśniejszą, bardziej kontrastową skorupę i żyje w suchych regionach Indii, zupełnie inaczej niż ciemniejszy, kopulasty żółw birmański zamieszkujący wilgotniejsze wzgórza i lasy Mjanmy.

Ratowanie żółwia birmańskiego przed całkowitym wyginięciem wymagało utworzenia w Mjanmie kilku specjalnych ośrodków hodowlanych, gdzie naukowcy z całego świata wspólnie z miejscowymi opiekunami cierpliwie rozmnażają ten gatunek w niewoli na dużą skalę. Takie ośrodki starają się też edukować lokalne społeczności o wartości ochrony tego rzadkiego żółwia.

Głównym zagrożeniem dla dzikich żółwi birmańskich pozostaje nielegalny handel zwierzętami — poszukiwane są zarówno jako egzotyczne zwierzęta domowe, jak i jako pokarm oraz składnik tradycyjnej medycyny w niektórych krajach Azji Południowo-Wschodniej. Sprzedaż takich rzadkich żółwi na czarnym rynku bywa bardzo dochodowa, dlatego kłusownicy wciąż podejmują ryzyko wbrew surowym karom.

Młode osobniki wychowane w ośrodkach hodowlanych są dziś oznaczane specjalnymi nadajnikami, dzięki czemu naukowcy mogą dokładnie śledzić ich dalsze losy po wypuszczeniu z powrotem do naturalnych lasów i wzgórz Mjanmy. Zebrane w ten sposób dane pomagają ulepszać kolejne edycje programu wsiedlania młodych żółwi.