Żółw diamentowy to niewielki żółw wybrzeży Ameryki Północnej, żyjący w słonawych wodach ujść rzek i nadmorskich bagien. Na jego skorupie widnieją charakterystyczne, romboidalne wzory jak diamenty.

Świetnie pływa i poluje na ślimaki, kraby oraz małże, których twarde muszle rozgniata mocnymi szczękami. To jeden z niewielu żółwi, które tak dobrze radzą sobie w słonawej wodzie.

Żółw diamentowy ma szarą lub jasnobrązową skórę pokrytą ciemnymi plamkami oraz jasną, romboidalnie rzeźbioną skorupę, której cały wzór przypomina rząd starannie ułożonych obok siebie, drobnych diamentów.

Samice żółwia diamentowego są zauważalnie większe od samców i mają szersze, masywniejsze głowy, lepiej przystosowane do miażdżenia twardych muszli ślimaków oraz małży żyjących w płytkiej, słonawej wodzie.

Żółwik malowany żyje wyłącznie w słodkiej wodzie jezior i stawów, zupełnie inaczej niż żółw diamentowy, jedyny gatunek żółwia Ameryki Północnej spędzający całe swoje życie w słonawej wodzie nadmorskich bagien i ujść rzek.

Żółw czerwonolicy ma bardziej zaokrągloną, gładszą skorupę bez charakterystycznego, romboidalnego wzoru typowego dla żółwia diamentowego znad słonawych wybrzeży i nadmorskich bagien Ameryki Północnej, gdzie żyją oba gatunki.

Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku żółw diamentowy był w Ameryce Północnej uważany za wielki przysmak — zupa z jego mięsa cieszyła się ogromną popularnością, co niemal doprowadziło gatunek na skraj wyginięcia. Liczne restauracje w dużych miastach wschodniego wybrzeża prześcigały się wtedy w podawaniu tego drogiego, luksusowego dania gościom.

Gdy moda na taką zupę minęła, dzikie populacje żółwia diamentowego zaczęły się powoli odbudowywać, choć dziś zagrażają im inne, nowe niebezpieczeństwa związane z szybkim rozwojem zabudowy wzdłuż całego wybrzeża.

Wiele żółwi diamentowych tonie dziś przypadkowo w pułapkach na kraby, do których wpływają w poszukiwaniu pokarmu, dlatego w niektórych regionach wprowadzono specjalne, wyłączające je urządzenia zabezpieczające na wejściach do pułapek. Lokalne organizacje ochrony przyrody zachęcają dziś rybaków do dobrowolnego montowania takich prostych, tanich zabezpieczeń.