Żółw czerwonolicy

Żółw czerwonolicy to wodny żółw pochodzący z Ameryki Północnej, rozpoznawalny po czerwonej plamie za okiem. Większość życia spędza w wodzie, wychodząc na brzeg, by się wygrzać.

Uwielbia wylegiwać się na kłodach i kamieniach w słońcu, co pomaga mu nabrać ciepła i energii. Jest wszystkożerny — je rośliny wodne, owady i drobne zwierzęta.

Żółw czerwonolicy ma gładką, zieloną lub oliwkową skorupę, która z wiekiem u starszych samców często ciemnieje niemal do czerni, przez co charakterystyczna czerwona plama bywa mniej widoczna. Młode osobniki mają zwykle znacznie jaśniejszą i bardziej kontrastową skorupę.

Dorosłe samce są zwykle mniejsze od samic, ale mają znacznie dłuższe pazury na przednich łapach, wykorzystywane podczas charakterystycznego, godowego rytuału zalotów przed wybraną, upatrzoną samicą. Samce potrafią delikatnie muskać nimi pyszczek samicy tuż pod wodą.

Żółwik malowany, rodzimy dla Ameryki Północnej, ma bardziej płaską, kolorowo obrzeżoną skorupę bez charakterystycznej, czerwonej plamy za okiem, typowej dla żółwia czerwonolicego z tego samego kontynentu.

Żółw błotny europejski ma ciemniejszą, mniej połyskliwą skorupę oraz jest rodzimy dla Europy, zupełnie inaczej niż wprowadzony tam sztucznie żółw czerwonolicy, pochodzący pierwotnie z odległej Ameryki Północnej.

Żółw czerwonolicy stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionych gatunków inwazyjnych na świecie, ponieważ miliony młodych osobników sprzedawano niegdyś jako tanie zwierzęta domowe, a porzucane przez właścicieli zasiedlały wody na całych kontynentach. Wielu kupujących nie zdawało sobie sprawy, jak duży i naprawdę długowieczny może stać się mały żółwik.

Od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku import żywych żółwi czerwonolicych do Unii Europejskiej jest zakazany, co miało ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się tego inwazyjnego gatunku w europejskich wodach. Podobne zakazy wprowadziło z czasem wiele innych krajów świata.

Tam, gdzie żółw czerwonolicy zadomowił się na stałe, skutecznie wypiera rodzime gatunki żółwi, konkurując z nimi o pokarm oraz najlepsze miejsca do wygrzewania się na słońcu. Bywa też przenosicielem groźnych chorób, na które lokalne, słabiej odporne gatunki gadów nie są uodpornione.