Żółw szylkretowy to morski żółw ciepłych mórz, który żyje wśród barwnych raf koralowych. Wyróżnia go piękna, wzorzysta skorupa o zachodzących na siebie tarczkach.

Ma wąski, zakrzywiony pysk przypominający ptasi dziób, którym sięga po jedzenie w szczelinach rafy. Żywi się głównie gąbkami, pomagając utrzymać rafę w równowadze; jest rzadki i chroniony.

Żółw szylkretowy ma wąski, wyraźnie zakrzywiony dziób przypominający ptasi, którym zręcznie sięga po pokarm w wąskich, trudno dostępnych szczelinach barwnej rafy koralowej, tam gdzie inne żółwie morskie nie potrafią się dostać.

Jego skorupa pokryta jest pięknymi, bursztynowo-brązowymi tarczkami częściowo na siebie zachodzącymi niczym dachówki, co tworzy charakterystyczny, cętkowany wzór ceniony niegdyś bardzo wysoko w tradycyjnym rzemiośle jubilerskim.

Żółw karetta ma prostszy, mniej zakrzywiony dziób oraz żywi się głównie skorupiakami i mięczakami, zupełnie inaczej niż żółw szylkretowy wyspecjalizowany w jedzeniu trujących dla wielu innych zwierząt gąbek z rafy koralowej.

Żółw zielony ma krótszy, bardziej zaokrąglony pysk przystosowany do skubania roślin morskich, zupełnie inny od wąskiego, ptasiego dzioba charakterystycznego dla barwnego żółwia szylkretowego z tropikalnych raf koralowych.

Przez stulecia żółw szylkretowy był masowo zabijany dla swojej pięknej skorupy, z której wytwarzano cenny materiał zwany szylkretem, wykorzystywany do produkcji grzebieni, biżuterii oraz ozdobnych opraw okularów. Prawdziwy szylkret uchodził niegdyś za luksusowy, poszukiwany surowiec, ceniony na równi z rzadką kością słoniową.

Handel wyrobami z prawdziwego szylkretu jest dziś niemal wszędzie zakazany, jednak nielegalna sprzedaż pamiątek z pancerza żółwia szylkretowego wciąż zdarza się na niektórych rynkach turystycznych krajów tropikalnych. Nieuważni turyści bywają za taki nieświadomy zakup surowo karani grzywną po powrocie do własnego, rodzimego kraju.

Ze względu na dietę złożoną z gąbek zawierających toksyny mięso żółwia szylkretowego bywa niebezpieczne dla ludzi, dlatego jego ochrona opiera się dziś głównie na zakazie polowań dla samej skorupy. Zdarzały się nawet udokumentowane, poważne przypadki zatruć u osób, które zjadły mięso tego żółwia.