Żółw sundajski to wodny żółw rzek, jezior i bagien Azji Południowo-Wschodniej. Większość życia spędza w wodzie, wychodząc na brzeg głównie po to, by się wygrzać.

Jest wszystkożerny — zjada rośliny wodne, owady i drobne zwierzęta. Zaniepokojony błyskawicznie nurkuje i kryje się w mulistym dnie lub gęstych roślinach.

Żółw sundajski ma spłaszczoną, ciemnobrązową lub oliwkową skorupę oraz długą szyję z jasnymi, żółtawymi pręgami, dobrze widocznymi zwłaszcza po bokach głowy i wzdłuż całej, ruchliwej szyi.

Jego stopy są mocno błoniaste, wyraźnie przystosowane do sprawnego pływania, a płaski kształt całego ciała pozwala mu łatwo przeciskać się między gęstymi roślinami wodnymi rzek, jezior i bagien.

Żółw błotny europejski ma podobny, wodno-lądowy tryb życia, lecz mniej wyrazisty wzór na głowie oraz żyje wyłącznie w Europie, zupełnie inaczej niż żółw sundajski z dalekiej Azji Południowo-Wschodniej. Oba gatunki niezależnie wykształciły podobne przystosowania do życia na granicy wody i lądu.

Żółw pręgowany Ameryki Północnej jest znacznie mniejszy i ma inny układ jasnych linii na skorupie, wyraźnie różniący się od wzoru charakterystycznego dla większego żółwia sundajskiego.

Żółw sundajski jest dziś masowo odławiany z natury na potrzeby azjatyckich targów żywności oraz tradycyjnej medycyny, co w wielu regionach Azji Południowo-Wschodniej doprowadziło do gwałtownego spadku liczebności dzikiej populacji. Handlarze skupują żółwie od lokalnych zbieraczy za niewielkie sumy, po czym sprzedają je znacznie drożej na dużych, miejskich targowiskach.

Utrata naturalnych siedlisk na rzecz osuszanych bagien oraz zanieczyszczonych rzek dodatkowo pogarsza sytuację żółwia sundajskiego, ograniczając mu dostęp do czystej wody i miejsc dogodnych do składania jaj. Takie niekorzystne zmiany postępują dziś szczególnie szybko w gęsto zaludnionych regionach nizinnych całej Azji Południowo-Wschodniej.

Międzynarodowe organizacje ochrony przyrody starają się dziś ograniczyć nielegalny handel żółwiem sundajskim oraz wspierać lokalne programy hodowli w niewoli, mające na celu odbudowę silnie przetrzebionych, dzikich populacji tego gatunku. Edukacja lokalnych społeczności o wartości żywych żółwi w przyrodzie ma pomóc ograniczyć popyt na nielegalnie odławiane zwierzęta.