Żółw skórzasty to największy żółw na świecie, olbrzym otwartych oceanów. Zamiast twardej skorupy ma elastyczny, skórzasty pancerz z podłużnymi grzbietami.

Żywi się głównie meduzami, których potrafi zjeść ogromne ilości. To niezrównany nurek — schodzi za zdobyczą głębiej niż jakikolwiek inny żółw i przemierza oceany na ogromne odległości.

Żółw skórzasty jest zdecydowanie największym żółwiem świata, a jego pancerz — zamiast twardych, rogowych tarczek typowych dla innych żółwi — pokryty jest grubą, elastyczną skórą z siedmioma podłużnymi, wyraźnymi grzbietami biegnącymi od samej głowy aż po tylną krawędź pancerza.

Jego przednie kończyny są przekształcone w bardzo długie, silne płetwy, znacznie dłuższe niż u pozostałych żółwi morskich, co pozwala mu sprawnie przemierzać ogromne odległości otwartego, głębokiego oceanu przez całe życie.

Żółw zielony ma twardą, pokrytą rogowymi tarczkami skorupę oraz żywi się głównie roślinami morskimi, zupełnie inaczej niż miękkopancerny, mięsożerny żółw skórzasty polujący na meduzy w mrocznych głębinach oceanu.

Żółw karetta ma twardszy, bardziej masywny pancerz oraz znacznie krótsze płetwy przednie, zupełnie inne od giętkiego pancerza i wydłużonych płetw charakterystycznych dla dużego, oceanicznego żółwia skórzastego.

Żółw skórzasty często myli plastikowe torby unoszące się w oceanie z meduzami, swoim głównym pokarmem, i połyka je, co może prowadzić do poważnych, śmiertelnych powikłań trawiennych u tych wielkich zwierząt. Naukowcy szacują, że problem ten dotyka dziś znaczną część dorosłej populacji tego gatunku.

Dorosłe żółwie skórzaste bywają też przypadkowo łowione w sieciach rybackich przeznaczonych na inne gatunki ryb, gdzie zaplątane pod wodą mogą utonąć, zanim rybacy zdążą je uwolnić. Taki przypadkowy połów pozostaje dziś jednym z głównych zagrożeń dla dorosłych osobników tego gatunku.

Na wielu tropikalnych plażach, gdzie samice żółwia skórzastego składają jaja, dziś działają specjalne patrole strażników, chroniące gniazda przed kłusownikami oraz naturalnymi drapieżnikami żerującymi na jajach. Część zagrożonych gniazd bywa nawet ostrożnie przenoszona do bezpieczniejszych, strzeżonych wylęgarni.