Żółw pudełkowy to lądowy żółw lasów i łąk Ameryki Północnej. Jego brzuszna część skorupy ma ruchomy zawias, dzięki czemu żółw potrafi zamknąć pancerz szczelnie jak pudełko.

Schowany w środku jest niemal nie do zdobycia dla drapieżników. Jest wszystkożerny — je owady, ślimaki, jagody i grzyby — a żyć potrafi wyjątkowo długo, czasem kilkadziesiąt lat.

Żółw pudełkowy ma wysoką, silnie wysklepioną skorupę w odcieniach brązu, żółci i pomarańczy, a wzór ubarwienia różni się znacznie u poszczególnych osobników, nawet w obrębie tego samego lęgu. Taka bardzo duża zmienność sprawia, że trudno spotkać dwa identycznie wyglądające, dorosłe żółwie.

Samce mają zwykle czerwone lub pomarańczowe oczy, podczas gdy oczy samic są zazwyczaj brązowe, co pozwala doświadczonym obserwatorom łatwo określić płeć dorosłego, lądowego żółwia pudełkowego. U młodych osobników różnica ta bywa jeszcze niewyraźna.

Żółw grecki ma spłaszczoną, niższą skorupę oraz żyje w suchszym, śródziemnomorskim klimacie, zupełnie inaczej niż wysoko wysklepiony żółw pudełkowy z wilgotniejszych, cienistych lasów Ameryki Północnej. Oba gatunki są jednak podobnie lądowe i wolno się poruszają.

Żółwik malowany jest gatunkiem wodnym o płaskiej, opływowej skorupie, zupełnie innej od wysokiej, kopulastej i pozbawionej ruchomego zawiasu skorupy typowej dla lądowego żółwia pudełkowego z lasów Ameryki Północnej.

Żółw pudełkowy ma silny instynkt terytorialny i przez całe życie trzyma się niewielkiego obszaru, dlatego przeniesiony daleko od swojego domu potrafi uparcie próbować wracać w rodzinne strony. Taka długa wędrówka bywa dla żółwia bardzo wyczerpująca i niebezpieczna, zwłaszcza w pobliżu dróg.

Wolno poruszający się po lądzie żółw pudełkowy bardzo często ginie pod kołami samochodów, próbując przejść przez ruchliwe drogi przecinające jego naturalne, leśne siedliska i łąki.

Ze względu na bardzo długi czas dojrzewania oraz powolne tempo rozmnażania nawet niewielki wzrost śmiertelności dorosłych osobników potrafi trwale zaszkodzić całej lokalnej populacji żółwia pudełkowego. Odbudowa nawet niewielkiej straty może trwać u tego gatunku nawet wiele dziesięcioleci.