Żółw pręgowany to wodny żółw, którego zdobią jasne, podłużne pręgi na skorupie i skórze. Większość życia spędza w wodzie i przy brzegu, gdzie wygrzewa się w słońcu.

Jest wszystkożerny — zjada rośliny wodne, owady i drobne zwierzęta. Twarda skorupa chroni go przed drapieżnikami, a spłoszony błyskawicznie chowa się pod wodę.

Żółw pręgowany ma ciemną, oliwkową lub brązową skorupę pokrytą jasnymi, żółtawymi pręgami biegnącymi wzdłuż każdej tarczki, a podobne jasne linie zdobią też jego głowę i długą, ruchliwą szyję.

Należy do niewielkich żółwi wodnych — dorosłe osobniki mają spłaszczoną, opływową skorupę ułatwiającą sprawne pływanie oraz szybkie chowanie się wśród gęstych roślin wodnych w razie nagłego zagrożenia.

Żółwik malowany, żyjący w podobnych zbiornikach wodnych Ameryki Północnej, ma bardziej kolorową, czerwono-żółtą skorupę bez charakterystycznych, podłużnych pręg widocznych u żółwia pręgowanego znad tych samych wód. Oba gatunki bywają czasem mylone przez początkujących obserwatorów przyrody, mimo wyraźnych różnic w ubarwieniu.

Żółw błotny europejski ma ciemniejszą, gładszą skorupę bez wyraźnych jasnych pręg oraz żyje wyłącznie w Europie, zupełnie inaczej niż pręgowany żółw wód i bagien Ameryki Północnej.

Żółw pręgowany bywa dziś popularnym zwierzęciem trzymanym w niewoli ze względu na niewielkie rozmiary oraz łatwość opieki, choć w wielu miejscach jego pierwotnego występowania handel dzikimi osobnikami jest ściśle regulowany prawem. Hodowcy cenią go też za ciekawe zachowania oraz stosunkowo długą żywotność w porównaniu z innymi małymi żółwiami wodnymi.

W swoim naturalnym środowisku żółw pręgowany odgrywa ważną rolę, ograniczając liczebność owadów wodnych oraz pomagając oczyszczać zbiorniki z obumarłych szczątków roślinnych i drobnych padłych zwierząt. Taka codzienna aktywność pośrednio wspiera też zdrowie całego, delikatnego ekosystemu małych stawów i strumieni.

Populacja dzikiego żółwia pręgowanego pozostaje dziś stosunkowo stabilna w większości miejsc występowania, choć lokalnie bywa zagrożona osuszaniem podmokłych terenów pod zabudowę oraz zanieczyszczeniem wód powierzchniowych. Ruch samochodowy w pobliżu zbiorników wodnych stanowi też dziś realne zagrożenie dla wędrujących samic szukających dogodnego miejsca do złożenia jaj.