Żararaka to jadowity wąż z rodziny grzechotnikowatych, żyjący w lasach i na polach Ameryki Południowej. Jej brązowo-szary, plamisty wzór doskonale maskuje ją wśród liści i gałązek.

Poluje z zasadzki, nieruchomo czatując na gryzonie, które wyczuwa dzięki czułym na ciepło dołkom na pysku. Jest płochliwa i unika ludzi, atakując tylko w obronie.

Żararaka ma trójkątną, wyraźnie oddzieloną od szyi głowę oraz czułe na ciepło dołki między okiem a nozdrzem, typowe dla całej rodziny grzechotnikowatych węży jamkogłowych świata. Dzięki takim dołkom potrafi precyzyjnie namierzyć ciepłokrwistą zdobycz nawet w kompletnej, bardzo gęstej ciemności nocnego, wilgotnego lasu.

Jej łuski są silnie kilowate i szorstkie w dotyku, a ogon, w przeciwieństwie do grzechotnika, nie jest zakończony grzechotką, lecz zwykłym, cienkim i spiczastym czubkiem. Zamiast grzechotki żararaka gwałtownie wibruje całym ogonem w suchych, opadłych liściach, głośno ostrzegając napastnika samym szelestem.

Grzechotnik ma na końcu ogona charakterystyczną grzechotkę ostrzegawczą, której zupełnie brakuje żararace, mimo że oba gatunki należą do tej samej, dużej rodziny jamkogłowych, jadowitych węży całego świata.

Wąż koralowy ma jaskrawe, kontrastowe pierścienie na całym ciele, zupełnie inne od maskującego, brązowo-szarego, plamistego ubarwienia żararaki ukrytej wśród liści i suchych, opadłych gałązek gęstego, cienistego lasu.

Żararaka odpowiada dziś za znaczną część wszystkich udokumentowanych ukąszeń jadowitych węży w niektórych regionach Brazylii, głównie dlatego, że chętnie zasiedla pola uprawne i tereny blisko ludzkich osad. Do większości takich ukąszeń dochodzi podczas codziennych prac na polu, gdy rolnik przypadkowo nadepnie na dobrze ukrytego, czatującego węża.

Ekspansja rolnictwa oraz wycinka lasów w wielu regionach Ameryki Południowej sprzyja żararace, ponieważ pola uprawne obfitują w gryzonie stanowiące jej podstawowy, bardzo ulubiony pokarm żmii. Tam, gdzie rosną obfite plony, dzikich gryzoni zwykle nie brakuje przez zdecydowaną większość całego roku.

W brazylijskich szpitalach dostępna jest dziś specjalna surowica przeciw jadowi żararaki, ratująca życie tysięcy osób ukąszonych każdego roku podczas codziennych, bardzo ciężkich prac polowych na dalekiej wsi.