Wąż boa piaskowy

Wąż boa piaskowy to niewielki, krępy wąż suchych, piaszczystych terenów. Potrafi zaryć się w luźnym piasku, zostawiając na powierzchni jedynie oczy i nozdrza.

Tak ukryty czeka na drobne gryzonie i jaszczurki, a gdy podejdą blisko, atakuje z zaskoczenia. Nie ma jadu — zdobycz chwyta i dusi, oplatając ją silnym ciałem.

Wąż boa piaskowy ma krępe, cylindryczne ciało w piaskowych lub szarobrązowych barwach oraz małe oczy umieszczone wysoko na spłaszczonej głowie, dobrze przystosowane do życia pod powierzchnią piasku. Skóra pokryta jest gładkimi, drobnymi łuskami ułatwiającymi sprawne przemieszczanie się głęboko pod ziemią.

Jego krótki, tępo zakończony ogon przypomina z wyglądu głowę węża, co bywa mylące dla drapieżników atakujących niewłaściwy koniec ciała zamiast prawdziwej, dobrze schowanej i ukrytej głowy. Taka sprytna strategia znacznie zwiększa jego realne szanse na przeżycie niespodziewanego ataku.

Pyton tygrysi jest znacznie większy i poluje z powierzchni ziemi, zupełnie inaczej niż niewielki wąż boa piaskowy, spędzający większość swojego długiego życia zakopany głęboko pod piaskiem pustyni.

Wąż grzechotnik ma jad oraz charakterystyczną, głośną grzechotkę na ogonie, zupełnie inaczej niż niejadowity wąż boa piaskowy, obezwładniający zdobycz wyłącznie samym duszeniem całym swoim, silnym ciałem.

Ze względu na niewielkie rozmiary oraz spokojne usposobienie wąż boa piaskowy bywa dziś chętnie hodowany w terrariach jako łatwy w opiece gatunek dla początkujących miłośników węży. Nie wymaga też szczególnie skomplikowanego ani kosztownego wyposażenia całego terrarium.

Skryty, podziemny tryb życia węża boa piaskowego znacznie utrudnia naukowcom dokładne badanie liczebności dzikich populacji, przez co jego rzeczywisty status ochronny wciąż pozostaje trudny do precyzyjnego określenia. Terenowe badania wymagają dziś specjalnych, bardzo czasochłonnych metod poszukiwania głęboko zakopanych węży.

Niektórzy ludzie zabijają węża boa piaskowego z obawy przed jadem, mylnie biorąc jego tępy, przypominający głowę ogon za prawdziwą, groźną głowę zupełnie innego, jadowitego gada. Taki błąd wynika zwykle z pośpiechu i niewiedzy o niegroźnej naturze tego gatunku.