Anakonda większość życia spędza w wodzie i błocie, gdzie jej ciężkie ciało staje się zwinne, a ona sama prawie niewidoczna. Czatuje ukryta i atakuje zdobycz, która podejdzie do wodopoju.

Nie ma jadu — chwyta ofiarę zębami, oplata ją potężnym ciałem i dusi, a potem połyka w całości. Po dużym posiłku potrafi trawić i odpoczywać przez wiele dni.

Anakonda zielona jest najcięższym wężem świata — choć siatkowiec, czyli pyton siatkowy, bywa od niej dłuższy, żaden inny wąż nie dorównuje jej masą ciężkiego, umięśnionego ciała. Dorosłe samice są przy tym zwykle znacznie większe i cięższe od samców tego gatunku.

Jej oczy i nozdrza umieszczone są wysoko na spłaszczonej głowie, dzięki czemu może leżeć niemal całkowicie zanurzona w wodzie, obserwując otoczenie i oddychając bez trudu przez wiele godzin. Skóra pokryta jest ciemnymi, owalnymi plamami na oliwkowozielonym tle.

Pyton siatkowy z Azji jest zwykle dłuższy od anakondy, lecz ma znacznie smuklejszą sylwetkę i wyraźnie mniejszą masę ciała niż ciężka, masywna anakonda z rzek Ameryki Południowej. Oba gatunki polują jednak w podobny, cierpliwy sposób z ukrytej zasadzki.

Pyton tygrysi poluje głównie na lądzie, zupełnie inaczej niż wodna anakonda spędzająca zdecydowaną większość swojego długiego życia zanurzona w rzekach i mulistych bagnach Ameryki Południowej.

W folklorze wielu ludów Ameryki Południowej krążą od pokoleń legendy o ogromnych, potężnych anakondach zamieszkujących głębiny rzek Amazonii, znacznie przewyższających rozmiarami jakiekolwiek naukowo potwierdzone okazy. Takie opowieści bywają dziś inspiracją dla filmów oraz popularnych książek przygodowych.

Naukowe wyprawy badawcze do dziś próbują zweryfikować najbardziej spektakularne doniesienia o rekordowych rozmiarach anakond, choć rzetelnie zmierzone okazy zwykle okazują się mniejsze niż głoszą lokalne opowieści. Zmierzenie dzikiej anakondy w gęstym, trudno dostępnym terenie pozostaje wyzwaniem nawet dla doświadczonych naukowców.

Ochrona rozległych, podmokłych terenów Amazonii i innych rzek Ameryki Południowej ma kluczowe znaczenie dla przyszłości anakondy, ściśle związanej ze swoim wodnym środowiskiem życia i polowania. Osuszanie takich terenów pod pastwiska i uprawy postępuje dziś w wielu regionach kontynentu.