Wąż zbożowy to barwny, niejadowity wąż z Ameryki Północnej, popularny jako zwierzę hodowlane. Nazwę zawdzięcza temu, że dawniej często spotykano go w spichlerzach, gdzie polował na myszy.

Jest zwinny i świetnie się wspina, a zdobycz — głównie gryzonie — chwyta i dusi. Ma spokojne usposobienie, dlatego bywa ulubieńcem miłośników węży.

Dzięki wieloletniej, selektywnej hodowli wąż zbożowy występuje dziś w setkach różnych odmian barwnych, od klasycznej, pomarańczowo-czarnej po niemal całkowicie białą lub całkiem czarną skórę całego ciała. Każda kolejna, zupełnie nowa odmiana bywa efektem wielu długich lat cierpliwej, starannej selekcji hodowlanej.

Jego smukłe, lekko spłaszczone ciało oraz brzuszne łuski o kształcie przypominającym szachownicę ułatwiają mu sprawne wspinanie się po pniach drzew oraz szorstkich, kamiennych murach starych, opuszczonych i dawno zapomnianych budynków wiejskich.

Wąż mleczny ma zwykle bardziej kontrastowe, pierścieniowate ubarwienie naśladujące węża koralowego, zupełnie inne od typowo plamistego wzoru dzikiego, naturalnego węża zbożowego znad pól i starych spichlerzy.

Wąż lamparci ma podobnie łagodne usposobienie, lecz żyje wyłącznie w Europie, zupełnie inaczej niż pochodzący z odległej Ameryki Północnej wąż zbożowy, spotykany dawniej często w starych, wiejskich spichlerzach.

Wąż zbożowy jest dziś uznawany za jeden z najpopularniejszych gatunków wprowadzających początkujących w świat terrarystyki, dzięki spokojnemu usposobieniu oraz ogromnemu wyborowi barwnych, atrakcyjnych odmian dla każdego hodowcy. Rzadko gryzie i dość szybko przyzwyczaja się do bezpiecznego, codziennego brania go do ręki przez opiekuna.

Selektywna hodowla węża zbożowego doprowadziła do powstania linii genetycznych o unikalnych wzorach i kolorach, niespotykanych nigdy w naturze wśród dzikich populacji tego pospolitego, powszechnie znanego i naprawdę lubianego gatunku.

Mimo ogromnej liczby osobników hodowanych w niewoli dzikie populacje węża zbożowego w niektórych regionach USA cierpią z powodu utraty naturalnych siedlisk oraz ruchu samochodowego na pobliskich drogach. Rolnicy niegdyś bardzo i szczerze doceniali tego pożytecznego węża za skuteczne tępienie szkodliwych gryzoni w starych spichlerzach.