Wąż psiogłowy to zielony wąż lasów deszczowych Ameryki Południowej, który niemal całe życie spędza na drzewach. Za dnia zwija się w charakterystyczny, równy zwój przewieszony przez gałąź.

Nocą poluje na ptaki i drobne ssaki, chwytając je długimi zębami i dusząc. Jaskrawa zieleń doskonale maskuje go wśród liści.

Wąż psiogłowy ma masywną, trójkątną głowę z bardzo długimi, wyraźnie widocznymi zębami, dobrze przystosowanymi do chwytania i mocnego przytrzymywania upierzonej zdobyczy tuż w locie nieuważnego ptaka.

Jego ciało jest muskularne i mocno zwinne, z długim, chwytnym ogonem, którym pewnie trzyma się gałęzi nawet podczas gwałtownego ataku na przelatującego, nieostrożnego ptaka lasu. Jaskrawa, szmaragdowa zieleń doskonale maskuje go wśród gęstego listowia.

Pyton zielony drzewny z Nowej Gwinei wygląda niemal identycznie jak wąż psiogłowy, mimo że oba gatunki nie są ze sobą wcale spokrewnione — to efekt zbieżnej ewolucji na dwóch zupełnie różnych kontynentach.

Boa dusiciel spędza znaczną część swojego życia na ziemi i ma grubsze, mniej smukłe ciało, zupełnie inaczej niż nadrzewny, znacznie smuklejszy wąż psiogłowy z gęstych lasów Ameryki Południowej.

Uderzające podobieństwo między niespokrewnionym wężem psiogłowym z Ameryki Południowej a pytonem zielonym drzewnym z odległej Nowej Gwinei jest dziś klasycznym przykładem konwergencji ewolucyjnej, opisywanym w wielu podręcznikach biologii. Oba gatunki niezależnie wykształciły identyczne przystosowania do bardzo podobnego, nadrzewnego trybu życia w wysokich koronach gęstych drzew.

Wąż psiogłowy wymaga w terrarium bardzo wysokiej wilgotności powietrza oraz stałej temperatury, dlatego jego hodowla jest znacznie trudniejsza i bardziej wymagająca niż w przypadku wielu innych, popularnych węży. Nieodpowiednie, wahające się warunki szybko prowadzą u niego do poważnych, groźnych problemów zdrowotnych.

Wycinka lasów deszczowych Ameryki Południowej pod uprawy oraz pastwiska stanowi dziś główne zagrożenie dla dzikich populacji węża psiogłowego, tracącego wraz z lasem swoje jedyne, naturalne środowisko życia. Fragmentacja lasu dodatkowo utrudnia mu swobodne przemieszczanie się między odległymi drzewami.