Wąż mleczny to barwny, niejadowity wąż obu Ameryk, ozdobiony jaskrawymi pierścieniami. Jego kolory naśladują groźnego węża koralowego, dzięki czemu drapieżniki wolą trzymać się z daleka.

To sprytna obrona — udawanie kogoś niebezpiecznego. Wąż mleczny poluje na gryzonie, jaszczurki, a nawet inne węże, chwytając i dusząc zdobycz.

Wąż mleczny występuje w dziesiątkach podgatunków rozproszonych od Kanady po Amerykę Południową, przez co jego ubarwienie różni się ogromnie zależnie od regionu — od czerwono-czarno-żółtych pierścieni po jednolite, ciemne barwy. Taka niezwykła zmienność sprawia, że różne podgatunki bywają czasem trudne do jednoznacznego rozpoznania nawet dla ekspertów.

W Ameryce Północnej funkcjonuje popularna rymowanka pomagająca odróżnić niegroźnego węża mlecznego od jadowitego węża koralowego, oparta na dokładnej kolejności barwnych pierścieni widocznych na ich ciele. Rodzice uczą tej rymowanki dzieci od najmłodszych lat, zwłaszcza na terenach, gdzie żyją oba gatunki.

Wąż koralowy, prawdziwie jadowity gatunek, ma bardzo podobny układ kolorów co wąż mleczny, lecz różni się dokładną kolejnością pierścieni, którą trzeba znać, by bezpiecznie odróżnić te dwa, czasem mylone gatunki.

Wąż zbożowy ma zwykle bardziej pomarańczowe, mniej pierścieniowate ubarwienie, zupełnie inne od naśladującego węża koralowego wzoru typowego dla wielu, licznych odmian barwnych węża mlecznego z obu Ameryk.

Ze względu na ogromną liczbę podgatunków oraz łatwość krzyżowania w hodowli wąż mleczny należy dziś do najchętniej hodowanych węży na świecie, dostępnych w dziesiątkach różnych, barwnych odmian. Hodowcy wciąż tworzą nowe, coraz bardziej efektowne wzory dzięki selektywnemu krzyżowaniu osobników.

Niektórzy ludzie w obu Amerykach zabijają węża mlecznego z obawy, że jest to jadowity wąż koralowy, mimo że oba gatunki różnią się dokładną kolejnością kolorowych pierścieni na ciele. Taka pomyłka zdarza się nawet doświadczonym turystom niepamiętającym dokładnej rymowanki.

Mimo powszechnej hodowli w niewoli dzikie populacje niektórych podgatunków węża mlecznego są dziś zagrożone utratą naturalnych siedlisk w wyniku szybkiego rozwoju rolnictwa i miejskiej zabudowy. Lokalne organizacje ochrony przyrody starają się dziś monitorować kondycję najbardziej zagrożonych, dzikich populacji.