Wąż lamparci

Wąż lamparci to niewielki, niejadowity wąż ciepłych, skalistych terenów południowej Europy. Nazwę zawdzięcza rzędom ciemnych plam na jasnym tle, przypominających cętki lamparta.

Jest skryty i spokojny, poluje głównie na gryzonie, które chwyta i dusi. Uważany jest za jednego z najpiękniej ubarwionych węży Europy.

Wąż lamparci ma smukłe, gładkie ciało w jasnobrązowym lub szarawym odcieniu, pokryte dwoma rzędami ciemnych, obrysowanych jaśniejszą obwódką plam biegnących wzdłuż całego, długiego i giętkiego grzbietu. Niektóre osobniki z Grecji mają zamiast plam wyraźne, ciągłe pasy biegnące równolegle od głowy aż po sam ogon.

Głowa węża lamparciego jest niewielka i wyraźnie oddzielona od smukłej szyi, a duże oczy z okrągłą źrenicą zdradzają jego dzienny, a nie nocny tryb życia. Poluje głównie wczesnym rankiem, zanim słońce mocno rozgrzeje suche, kamieniste podłoże jego rewiru.

Wąż eskulapa jest znacznie większy i ma jednolite, oliwkowe ubarwienie bez charakterystycznych plam, zupełnie inne od wyraźnie cętkowanego wzoru pięknego, kolorowego węża lamparciego z suchego, ciepłego południa Europy.

Zaskroniec zwyczajny ma charakterystyczne, żółte plamy za głową oraz poprzeczne prążkowanie, zupełnie inne od podłużnych rzędów plam typowych dla smukłego, cętkowanego węża lamparciego z południa kontynentu.

Dzięki spokojnemu usposobieniu oraz wyjątkowo pięknemu ubarwieniu wąż lamparci należy dziś do najchętniej hodowanych w terrariach gatunków węży europejskich wśród miłośników gadów na całym świecie. Jego niewielkie, umiarkowane rozmiary dodatkowo ułatwiają wygodną, codzienną opiekę nawet zupełnie początkującym hodowcom gadów.

Powszechna dostępność osobników wyhodowanych w niewoli znacznie zmniejszyła presję na odłów węży lamparcich bezpośrednio z natury, co realnie pomaga chronić dzikie populacje tego pięknego gatunku. Wielu świadomych hodowców celowo wybiera dziś osobniki urodzone w niewoli zamiast dzikich, odłowionych okazów.

Mimo to naturalne siedliska węża lamparciego kurczą się dziś z powodu intensywnego rozwoju turystyki i zabudowy wybrzeży w wielu krajach południowej Europy, gdzie żyje ten gatunek. Suche, skaliste tereny dogodne dla tego węża są dziś coraz częściej zajmowane pod nowe hotele, parkingi i drogi dojazdowe.