Wąż królewski to niejadowity wąż Ameryki Północnej, słynący z niezwykłego jadłospisu — poluje także na inne węże, w tym jadowite grzechotniki. Jest bowiem odporny na ich jad.

Zdobycz chwyta i dusi, oplatając ją ciałem, a potem połyka w całości. Ma gładkie, połyskliwe łuski i spokojne usposobienie, dlatego bywa hodowany przez miłośników gadów.

Wąż królewski ma gładkie, mocno połyskliwe łuski, a jego ubarwienie różni się znacznie zależnie od podgatunku — od ciemnych, poprzecznych prążków po jasne, podłużne pasy na grzbiecie. Taka duża zmienność sprawia, że różne odmiany bywają czasem trudne do rozpoznania na pierwszy rzut oka.

Głowa węża królewskiego jest niewielka i lekko spłaszczona, dobrze dopasowana do wciskania się w nory gryzoni oraz szczeliny skalne w poszukiwaniu ukrytej, smacznej i wartościowej zdobyczy. Silne mięśnie szczęk pozwalają mu przy tym mocno obezwładnić nawet dużą, wyrywającą się ofiarę.

Wąż mleczny ma bardzo podobny, pierścieniowaty wzór czerwono-czarno-żółty, mylony czasem z jadowitym wężem koralowym, podobnie jak niektóre odmiany blisko spokrewnionego z nim węża królewskiego z całej Ameryki.

Wąż koralowy, prawdziwie jadowity gatunek, ma podobny, kolorowy wzór pierścieni co niektóre odmiany węża królewskiego, choć oba gatunki nie są ze sobą wcale blisko spokrewnione ewolucyjnie.

Niektóre odmiany węża królewskiego i spokrewnionego z nim węża mlecznego przypominają ubarwieniem jadowitego węża koralowego, co chroni je przed drapieżnikami dzięki tak zwanej mimikrze ostrzegawczej. Doświadczeni obserwatorzy odróżniają oba gatunki po dokładnej kolejności barwnych pierścieni na całym ciele.

Dzięki spokojnemu usposobieniu, łatwości hodowli oraz ogromnej liczbie wyhodowanych odmian barwnych wąż królewski należy dziś do najpopularniejszych węży trzymanych przez miłośników terrarystyki na całym świecie. Wielu początkujących hodowców zaczyna swoją przygodę z gadami właśnie od tego spokojnego gatunku.

Zjadając także inne węże, w tym jadowite grzechotniki, wąż królewski naturalnie reguluje liczebność innych gatunków gadów w swoim środowisku, co czyni go ważnym elementem lokalnego ekosystemu. Poluje głównie w nocy, wyszukując zdobycz węchem wzdłuż jej własnych, pozostawionych śladów.