Wąż koralowy to jaskrawo ubarwiony wąż obu Ameryk, ozdobiony pierścieniami czerwieni, żółci i czerni. Te wyraziste barwy to ostrzeżenie — mówią drapieżnikom, że wąż jest niebezpieczny.

Ma silny jad, ale jest skryty i płochliwy, więc rzadko spotyka się go na widoku. Większość czasu spędza ukryty w ściółce lub pod ziemią, polując na inne węże i jaszczurki.

Wąż koralowy ma stosunkowo niewielkie, smukłe ciało oraz krótki, tępo zakończony pysk, wyraźnie różniący się od trójkątnych głów wielu innych, groźnych i jadowitych węży świata. Jego małe oczy mają okrągłe źrenice typowe dla wielu węży dziennych.

Należy do rodziny elapidów, tej samej co kobry i mamby, przez co ma stałe, niewielkie zęby jadowe umieszczone z przodu szczęki, a nie chowane, ruchome zęby jak u żmij. Taka budowa wymaga od węża mocniejszego przygryzienia zdobyczy, by skutecznie wstrzyknąć jad.

Wąż mleczny ma bardzo podobny układ kolorów, lecz różni się dokładną kolejnością pierścieni, którą trzeba znać, by bezpiecznie odróżnić oba te, dość często mylone ze sobą gatunki węży.

Żararaka ma chowane, ruchome zęby jadowe typowe dla żmij, zupełnie inaczej niż stałe, niewielkie zęby jadowe charakterystyczne dla węża koralowego i innych elapidów całego świata.

Ze względu na niewielkie usta oraz skryty tryb życia wąż koralowy rzadko atakuje ludzi, a do ukąszeń dochodzi niemal wyłącznie wtedy, gdy ktoś próbuje go złapać lub przypadkowo na niego nadepnie. Wąż ten musi też mocno i długo przygryźć skórę, by skutecznie wstrzyknąć swój silny jad.

W Stanach Zjednoczonych produkcja surowicy przeciw jadowi węża koralowego była przez pewien czas wstrzymana, ponieważ liczba udokumentowanych ukąszeń była zbyt niska, by opłacało się ją komercyjnie wytwarzać. Sytuacja poprawiła się dopiero po interwencji rządu i dodatkowym finansowaniu badań naukowych.

Zanim opracowano skuteczną surowicę, ukąszenia węża koralowego bywały szczególnie niebezpieczne dla dzieci, ponieważ jego silny jad atakuje przede wszystkim ludzki, delikatny układ nerwowy całej, bezbronnej ofiary.