Boa tęczowy

Tęczowy połysk boa nie pochodzi z barwników. Powstaje dzięki drobniutkiej strukturze jego łusek, która załamuje światło niczym w kropli rosy albo na bańce mydlanej. Dlatego ten sam wąż potrafi mienić się różnymi kolorami, zależnie od kąta padania światła.

Boa tęczowy nie ma jadu. Jak inne dusiciele, poluje, owijając się wokół zdobyczy i mocno ściskając, a potem połyka ją w całości. Poluje głównie na drobne ssaki, ptaki i jaszczurki, często o zmierzchu i nocą, a większość dnia spędza w ukryciu.

Boa tęczowy ma stosunkowo krępe, umięśnione ciało w odcieniach brązu lub czerwieni, znacznie mniejsze i smuklejsze niż u swojego znacznie większego kuzyna, dużego boa dusiciela. Na łuskach widoczne są ciemniejsze, owalne plamki tworzące subtelny, powtarzalny wzór wzdłuż całego grzbietu.

Młode osobniki rodzą się już w pełni ukształtowane i od razu zdolne do samodzielnego polowania na drobne jaszczurki oraz inne niewielkie, ruchliwe zwierzęta leśne żyjące nisko w gęstym podszyciu.

Boa dusiciel jest znacznie większy i cięższy, choć oba gatunki należą do tej samej rodziny wężów i podobnie rodzą żywe młode zamiast składać jaja jak pytony. Boa tęczowy wyróżnia się jednak charakterystycznym, niezwykłym tęczowym połyskiem, którego brakuje jego znacznie większemu kuzynowi.

Wąż psiogłowy ma jaskrawozieloną barwę i nadrzewny tryb życia, zupełnie inny od naziemnego, tęczowo połyskującego boa tęczowego z gęstych lasów deszczowych Ameryki Południowej i Środkowej. Oba gatunki polują jednak głównie nocą, wykorzystując zmierzch do skutecznych, cichych łowów.

Młode osobniki boa tęczowego bywają często znacznie bardziej nerwowe i skłonne do obrony niż dorosłe węże, które z wiekiem stają się wyraźnie spokojniejsze i łatwiejsze w codziennej obsłudze. Regularny, delikatny kontakt z opiekunem znacznie przyspiesza proces oswajania młodych węży.

Ze względu na swój niezwykły, tęczowy połysk boa tęczowy należy dziś do gatunków szczególnie cenionych przez fotografów przyrody oraz miłośników terrarystyki na całym, szerokim świecie. Zdjęcia tego pięknego węża w słońcu bywają dziś chętnie udostępniane w mediach społecznościowych.

Utrata naturalnych, wilgotnych siedlisk leśnych w wyniku wycinki lasów Ameryki Południowej pozostaje dziś głównym, poważnym zagrożeniem dla dzikich populacji boa tęczowego w całym, rozległym regionie.