Kobra królewska żyje w lasach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Choć jest jadowita i potężna, zwykle unika ludzi i ucieka, gdy tylko może.

Jej jadłospis jest niezwykły: kobra królewska żywi się głównie... innymi wężami. Jej łacińska nazwa oznacza wręcz „wężojada". Jest też jedynym wężem, który buduje z liści gniazdo i pilnuje w nim swoich jaj.

Kobra królewska ma oliwkowe lub brązowe ciało pokryte jasnymi, poprzecznymi prążkami, wyraźniejszymi u młodych osobników, oraz charakterystyczny, choć węższy niż u typowych kobr kaptur za głową. Sama głowa jest przy tym duża i pokryta większymi, wyraźnie odróżnialnymi łuskami niż reszta ciała.

Mimo swojej nazwy kobra królewska nie należy do rodzaju prawdziwych kobr, lecz tworzy własny, odrębny rodzaj, do którego zalicza się tylko ten jeden, wyjątkowy gatunek węża. Dorosłe osobniki bywają zaskakująco długowieczne jak na tak duży, silnie jadowity gatunek gada.

Wąż koralowy ma jaskrawe, kontrastowe pierścienie na całym swoim ciele, zupełnie inne od stonowanego, oliwkowego ubarwienia znacznie większej kobry królewskiej z gęstych, wilgotnych lasów Azji Południowej.

Wąż grzechotnik ma na końcu ogona charakterystyczną grzechotkę oraz poluje głównie na gryzonie, zupełnie inaczej niż kobra królewska wyspecjalizowana w polowaniu wyłącznie na inne węże.

Ze względu na ogromne rozmiary kobra królewska podczas ataku wstrzykuje jednorazowo znacznie więcej jadu niż większość innych węży, co czyni jej ukąszenie wyjątkowo niebezpiecznym mimo względnie umiarkowanej toksyczności samego jadu. Nawet niewielka część tak dużej dawki może poważnie zagrozić zdrowiu bardzo dużego, dorosłego ssaka.

Produkcja skutecznej surowicy przeciw jadowi kobry królewskiej jest trudna i kosztowna, dlatego w wielu odległych regionach jej zasięgu dostęp do właściwego leczenia po ukąszeniu wciąż bywa mocno ograniczony. Nieliczne ośrodki potrafiące przygotować taką surowicę znajdują się zwykle bardzo daleko od odizolowanych, wiejskich terenów.

W wielu kulturach Azji Południowo-Wschodniej kobra królewska otoczona jest szczególnym szacunkiem i lokalnymi wierzeniami, co czasem paradoksalnie chroni ją przed masowym zabijaniem przez okoliczną ludność. W niektórych świątyniach uznawana jest wręcz za świętego, budzącego głęboki respekt strażnika danego miejsca.