Krokodyl syjamski to słodkowodny krokodyl rzek, jezior i bagien Azji Południowo-Wschodniej. Jest średniej wielkości i uchodzi za stosunkowo spokojnego.

Poluje przede wszystkim na ryby, a także żaby i drobne zwierzęta. W naturze pozostało go bardzo niewiele, dlatego jest chroniony i hodowany, by ocalić gatunek.

Krokodyl syjamski ma oliwkowozielone lub ciemnobrązowe ciało średniej wielkości oraz stosunkowo szeroki pysk, na którym za oczami widoczny jest charakterystyczny, wyraźny, kostny grzebień pokryty twardą skórą.

W porównaniu z wieloma innymi krokodylami krokodyl syjamski ma wyraźnie smuklejszą sylwetkę i gładszą, mniej wyrazistą rzeźbę kostnych płytek pokrywających cały, długi grzbiet oraz boki jego ciała.

Krokodyl słonowodny jest znacznie większy i toleruje słoną wodę oraz ma szerszy, masywniejszy pysk, zupełnie inaczej niż mniejszy, słodkowodny krokodyl syjamski żyjący wyłącznie w rzekach i jeziorach.

Gawial gangesowy ma dużo węższy, dłuższy pysk przystosowany do łowienia ryb oraz znacznie słabsze, mniej sprawne nogi, zupełnie inny od szerszego, uniwersalnego pyska krokodyla syjamskiego.

Poważnym, długotrwałym zagrożeniem dla czystości genetycznej krokodyla syjamskiego jest krzyżowanie z krokodylem słonowodnym na licznych fermach hodowlanych, przez co wiele osobników uznawanych powszechnie za czystej krwi krokodyle syjamskie może w rzeczywistości mieć niewielką domieszkę genów zupełnie innego gatunku. Takie ukryte mieszańce bywają bardzo trudne do rozpoznania nawet dla najbardziej doświadczonych hodowców.

Krokodyl syjamski jest dziś szeroko i intensywnie hodowany na licznych fermach w Azji Południowo-Wschodniej z myślą o przemyśle skórzanym i mięsnym, a liczba osobników żyjących w hodowli wielokrotnie przewyższa obecnie liczebność dzikiej, naturalnej populacji tego rzadkiego gatunku żyjącego wciąż na wolności.

Naukowcy wykorzystują dziś nowoczesne badania genetyczne, by dokładnie odróżnić czystej krwi krokodyle syjamskie od licznych hybryd i starannie wybrać najbardziej wartościowe osobniki do programów reintrodukcji, mających na celu długofalową odbudowę dzikich populacji w chronionych, dobrze strzeżonych rezerwatach przyrody Azji Południowo-Wschodniej. Takie programy wymagają wieloletniej, cierpliwej współpracy naukowców z lokalnymi hodowcami.