Aligator poluje z zasadzki — nieruchomo czatuje tuż pod powierzchnią wody, wystawiając tylko oczy i nozdrza, a potem atakuje z ogromną siłą. Jak wszystkie gady jest zmiennocieplny, więc wygrzewa się na słońcu.

Mama aligatorka jest troskliwa — buduje z roślin kopiec-gniazdo, pilnuje jaj, a po wykluciu delikatnie przenosi maleństwa w pysku do wody i przez jakiś czas ich strzeże.

Aligator ma ciemnoszarą lub niemal czarną skórę pokrytą twardymi, kostnymi płytkami, a jego szeroki, zaokrąglony pysk mieści rzędy ostrych zębów dobrze widocznych nawet przy zamkniętej paszczy. Młode osobniki mają zwykle jaśniejsze, żółtawe pręgi na ciele, zanikające z wiekiem.

Ogon aligatora jest długi, spłaszczony bocznie i bardzo muskularny, stanowiący główny napęd podczas szybkiego pływania oraz potężną, groźną broń wykorzystywaną do obrony i skutecznego ataku.

Krokodyl ma węższy, bardziej spiczasty pysk w kształcie litery V oraz nieco jaśniejsze ubarwienie ciała, zupełnie inny od szerokiego, zaokrąglonego jak litera U pyska aligatora.

Kajman jest zwykle mniejszy i ma węższy pysk oraz inny układ kostnych płytek na powiekach, zupełnie inny od cech charakterystycznych dla znacznie większego, cięższego aligatora.

Aligatory amerykańskie odgrywają w swoim ekosystemie rolę tak zwanych inżynierów środowiska — wykopane przez nie głębokie zagłębienia z wodą, zwane dziurami aligatora, stają się w czasie suszy jedynym schronieniem dla wielu innych, spragnionych gatunków zwierząt. Ryby, żółwie i płazy chętnie korzystają z takich naturalnych oaz wilgoci w suchym krajobrazie.

Jeszcze w połowie dwudziestego wieku aligator amerykański był gatunkiem silnie zagrożonym wyginięciem z powodu nadmiernych polowań, jednak dzięki skutecznym, wieloletnim programom ochrony jego populacja odbudowała się na tyle, że dziś nie jest już uznawany za zagrożony wyginięciem. Ten sukces bywa dawany za wzór innym, wciąż zagrożonym gatunkom gadów.

Aligator jest dziś ważnym symbolem kulturowym południowo-wschodnich stanów USA, zwłaszcza Luizjany i Florydy, gdzie pojawia się w lokalnym folklorze, na herbach oraz jako maskotka wielu drużyn sportowych i instytucji edukacyjnych regionu. Turyści z całego świata chętnie odwiedzają liczne, specjalne farmy, gdzie mogą bezpiecznie zobaczyć te potężne gady z bardzo bliska.