Krokodyl filipiński

Krokodyl filipiński to niewielki, słodkowodny krokodyl żyjący wyłącznie na Filipinach. Zamieszkuje rzeki, jeziora i bagna, gdzie poluje na ryby, żaby i drobne zwierzęta.

To jeden z najrzadszych krokodyli na świecie, dlatego jest ściśle chroniony. Dzięki ochronie i hodowlom powoli udaje się ratować ten gatunek przed wyginięciem.

Krokodyl filipiński ma stosunkowo jasną, żółtawobrązową skórę pokrytą ciemniejszymi plamami oraz mocno pancerny, wyraźnie wypukły grzbiet z regularnymi rzędami twardych, kostnych płytek, przez co należy do mniejszych, lecz bardzo krępo i solidnie zbudowanych gatunków krokodyli świata.

Jego pysk jest stosunkowo szeroki i średniej długości, mieszczący liczne, ostre zęby dobrze przystosowane do chwytania śliskich ryb oraz drobnych zwierząt, a oczy i nozdrza umieszczone są wysoko na głowie, ułatwiając ciche i skuteczne czatowanie tuż pod samą powierzchnią wody.

Krokodyl błotny, zamieszkujący dalekie wybrzeża Nowej Gwinei i Australii, jest znacznie większy i zdecydowanie bardziej agresywny wobec ludzi, zupełnie inaczej niż niewielki, płochliwy krokodyl filipiński, wyraźnie unikający jakiegokolwiek bliskiego kontaktu z człowiekiem.

Krokodyl syjamski ma nieco szerszy pysk oraz żyje wyłącznie w Azji kontynentalnej, zupełnie inaczej niż niewielki krokodyl filipiński, występujący jedynie na wyspach archipelagu Filipin i nigdzie indziej na całym świecie.

Na wyspie Palawan działają dziś specjalne ośrodki hodowli i badań, gdzie młode krokodyle filipińskie są starannie wychowywane w niewoli, a następnie stopniowo wypuszczane do chronionych, naturalnych rzek i jezior całego archipelagu Filipin.

Miejscowi rybacy bywają dziś zachęcani niewielkimi nagrodami finansowymi do zgłaszania odnalezionych gniazd oraz miejsc występowania krokodyli filipińskich, co znacznie pomaga naukowcom monitorować i skuteczniej chronić resztki dzikiej, silnie przetrzebionej populacji tego gatunku.

Głównymi przyczynami dramatycznego spadku liczebności krokodyla filipińskiego były przez dziesięciolecia niszczenie naturalnych, słodkowodnych siedlisk pod uprawy rolne oraz zabijanie zwierząt z obawy przed atakami na ludzi i cenny inwentarz gospodarski. Dodatkowo połowy ryb z użyciem sieci i dynamitu poważnie niszczyły rzeki, w których od dawna żyły te rzadkie gady.