Krokodyl orinocki to duży krokodyl słodkowodny, żyjący nad rzeką Orinoko i jej dopływami w Ameryce Południowej. To jeden z największych drapieżników tego regionu.

Poluje na ryby i inne zwierzęta wodne, a w porze suchej chroni się w norach wykopanych w brzegach. Był mocno przetrzebiony i dziś jest bardzo rzadki oraz objęty ochroną.

Krokodyl orinocki ma smukłe, szarozielone lub jasnobrązowe ciało oraz długi, wąski i mocno wydłużony pysk, dobrze przystosowany do szybkiego chwytania ruchliwych ryb w otwartej, płynącej wodzie rzeki Orinoko.

Jego skóra pokryta jest twardymi, kostnymi płytkami ułożonymi w regularne rzędy wzdłuż całego grzbietu, a potężny, umięśniony ogon stanowi główny napęd podczas szybkiego, zwinnego pływania w silnym nurcie rzeki. Dorosłe osobniki należą przy tym do naprawdę największych gadów słodkowodnych całej Ameryki Południowej.

Krokodyl amerykański jest jego bliskim krewnym o podobnie wąskim, wydłużonym pysku, lecz zamieszkuje zupełnie inny obszar — wybrzeża Ameryki Środkowej i Karaibów — zamiast śródlądowych rzek Ameryki Południowej.

Krokodyl nilowy, żyjący w Afryce, osiąga podobnie duże rozmiary, ale ma znacznie szerszy, masywniejszy pysk oraz zupełnie inne ubarwienie niż smuklejszy, węższy krokodyl orinocki znad rzeki Orinoko.

W pierwszej połowie dwudziestego wieku krokodyl orinocki był masowo odławiany przez łowców skór na potrzeby światowego przemysłu skórzanego, co w ciągu zaledwie kilku dekad doprowadziło jego liczebność do zaledwie kilku tysięcy dzikich osobników.

Dziś w Wenezueli i Kolumbii działają ośrodki hodowlane, które co roku wypuszczają do rzeki Orinoko setki młodych osobników wychowanych w niewoli, starając się w ten sposób powoli odbudować silnie przetrzebioną, dziką populację gatunku.

Ze względu na tak niewielką liczbę ocalałych, dzikich osobników naukowcy obawiają się dziś niskiej różnorodności genetycznej całej populacji, dlatego programy hodowlane starają się starannie dobierać do rozmnażania osobniki pochodzące z możliwie odległych od siebie rejonów rzeki. Taka strategia ma zapobiec dalszemu osłabieniu i tak już mocno ograniczonej puli genów gatunku.