Delfin Risso to krępy delfin głębszych mórz, którego łatwo poznać po zaokrąglonej głowie bez dzioba. Z wiekiem jego szare ciało pokrywa się coraz gęstszą siecią jasnych rys.

Te blizny to najczęściej ślady po walkach i po zdobyczy — delfin Risso poluje bowiem głównie na kałamarnice, nurkując po nie głęboko pod powierzchnię.

Delfin Risso ma krępe ciało, zaokrągloną głowę bez wyodrębnionego dzioba oraz charakterystyczną, pionową bruzdę biegnącą przez środek czoła, niespotykaną u większości innych delfinów żyjących w tych samych, głębokich wodach oceanicznych.

Płetwa grzbietowa jest wysoka i wyraźnie sierpowata, znacznie większa w stosunku do ciała niż u wielu innych delfinów, co razem z pobliznowaną skórą ułatwia rozpoznanie tego gatunku nawet z pewnej odległości i przy słabym oświetleniu.

Morświn jest wyraźnie mniejszy i ma gładką, ciemnoszarą skórę bez charakterystycznych, jasnych blizn typowych dla starszych delfinów Risso, a jego głowa jest przy tym znacznie mniejsza i bardziej okrągła.

Orka ma znacznie większe, kontrastowe, czarno-białe ubarwienie z wyraźnymi białymi plamami, zupełnie inne od jednolicie szarego, pobliznowanego ciała delfina Risso i jego zaokrąglonej, pozbawionej dzioba głowy bez wyraźnego dziobu.

Naukowcy wykorzystują unikalny układ jasnych blizn na ciele każdego delfina Risso do rozpoznawania pojedynczych osobników na zdjęciach, podobnie jak w przypadku unikalnego kształtu ogona u wielorybów, którego wzór też pozostaje niezmienny przez całe życie zwierzęcia. Taka metoda pozwala prowadzić długoterminowe badania bez konieczności chwytania czy oznaczania zwierząt jakimikolwiek fizycznymi znacznikami.

Dzięki takiej metodzie fotoidentyfikacji badacze mogą przez lata śledzić losy tych samych zwierząt, ustalać ich wędrówki oraz obserwować, jak z wiekiem przybywa im blizn i jaśnieje skóra, co pozwala też w przybliżeniu ocenić wiek danego osobnika bez konieczności jego chwytania.

Delfin Risso bywa też przypadkowo łowiony w sieciach stawianych na kałamarnice, będące jego głównym pokarmem, co w niektórych rejonach świata stanowi realne zagrożenie dla lokalnych populacji tego gatunku, zwłaszcza tam, gdzie połowy kałamarnic prowadzone są na dużą, przemysłową skalę przez wiele statków naraz.