Delfin długoszczęki to bliski krewny delfina zwyczajnego, którego łatwo poznać po wyjątkowo długim i smukłym dziobie. Najchętniej trzyma się ciepłych wód blisko brzegu.

Żyje w dużych, żywiołowych stadach i poluje na ławice drobnych ryb oraz kałamarnice. Podobnie jak inne delfiny, orientuje się dzięki echu własnych dźwięków.

Delfin długoszczęki ma smukłe, szare ciało z jaśniejszym wzorem na bokach, podobnym do delfina zwyczajnego, ale jego pysk jest wyraźnie dłuższy i węższy, wyraźnie odcinający się od czoła. Płetwa grzbietowa jest sierpowata, umiarkowanie wysoka, umieszczona mniej więcej w połowie długości ciała.

Ubarwienie boków bywa u tego gatunku bardziej rozmyte i mniej kontrastowe niż u delfina zwyczajnego, co w połączeniu z dłuższym dziobem jest głównym narzędziem rozróżniania obu gatunków w terenie, choć wymaga to doświadczonego obserwatora.

Delfin zwyczajny ma wyraźnie krótszy, bardziej zaokrąglony pysk oraz ostrzejszy, bardziej kontrastowy wzór klepsydry na bokach ciała niż delfin długoszczęki, dłuższy i smuklejszy z natury.

Delfinowiec białonosy ma znacznie krótszy, prawie niewidoczny dziób oraz krępą, masywną sylwetkę, zupełnie inną od smukłego, wydłużonego ciała delfina długoszczękiego, dobrze przystosowanego do wód przybrzeżnych.

Przez wiele dziesięcioleci delfin długoszczęki był uznawany za formę przybrzeżną delfina zwyczajnego, a nie osobny gatunek — dopiero szczegółowe badania czaszek i materiału genetycznego w drugiej połowie XX wieku potwierdziły, że to odrębne gatunki, mimo bardzo podobnego wyglądu.

Ten spór taksonomiczny pokazuje, jak trudne bywa rozróżnianie blisko spokrewnionych delfinów wyłącznie na podstawie obserwacji w terenie — czasem jedynym pewnym sposobem pozostaje analiza materiału genetycznego pobranego od zwierzęcia, a nie samo porównanie kształtu pyska czy ubarwienia boków.

Delfin długoszczęki bywa przypadkowo łowiony w sieciach rybackich przeznaczonych na inne gatunki ryb, co w niektórych regionach jego występowania stanowi poważniejsze zagrożenie niż bezpośrednie polowania, dziś w większości krajów zakazane. Populacje przybrzeżne są przy tym bardziej narażone na zanieczyszczenie wody niż te żyjące dalej od brzegu.