Delfin butlonosy to najbardziej znany delfin świata, bardzo inteligentny i towarzyski. Żyje w grupach zwanych stadami, które razem polują i bawią się w ciepłych i umiarkowanych morzach.

Porozumiewa się gwizdami i klikaniem, a echo tych dźwięków pomaga mu odnajdywać ryby nawet w mętnej wodzie. Każdy delfin ma własny, niepowtarzalny gwizd, po którym rozpoznają go inne delfiny.

Delfin butlonosy ma opływowe, szarawe ciało, jaśniejsze na brzuchu, oraz krótki, szeroki pysk przypominający butelkę — stąd wzięła się jego nazwa. Płetwa grzbietowa jest sierpowato zagięta, a płetwy piersiowe długie i wąskie, dające dużą zwrotność w wodzie.

Uśmiechnięty wygląd pyska jest wyłącznie efektem stałego ułożenia mięśni i kości szczęki, a nie rzeczywistą mimiką — delfin nie może w ten sposób wyrazić radości ani smutku, niezależnie od swojego rzeczywistego samopoczucia. Oczy są małe, ale wzrok pod wodą pozostaje mu przydatny mimo dobrze rozwiniętej echolokacji.

Delfin zwyczajny ma znacznie dłuższy, cieńszy pysk oraz charakterystyczny, żółtawy wzór w kształcie klepsydry na boku ciała, którego delfin butlonosy nie ma i nigdy nie miał.

Orka jest znacznie większa od delfina butlonosego i ma kontrastowe, czarno-białe ubarwienie, ale oba gatunki należą do tej samej rodziny delfinowatych i są sobie bliżej spokrewnione, niż mogłoby się wydawać z wyglądu.

Niepowtarzalny gwizd, którego każdy delfin butlonosy używa jako swojego rodzaju imienia, jest wykształcany już w pierwszych miesiącach życia i pozostaje niemal niezmienny przez całe życie zwierzęcia — inne delfiny rozpoznają go nawet po latach rozłąki, przywołując się nim nawzajem na odległość.

Delfiny butlonose bywają wykorzystywane w wojsku do wykrywania min morskich i nurków, dzięki wyjątkowo precyzyjnej echolokacji, choć takie programy budzą dziś kontrowersje etyczne związane z wykorzystywaniem inteligentnych zwierząt do celów militarnych.

Delfinoterapia, czyli terapia z udziałem delfinów dla dzieci z niepełnosprawnościami, jest praktykowana w niektórych ośrodkach, ale jej skuteczność naukowa pozostaje sporna, a organizacje ochrony zwierząt zwracają uwagę na dobrostan delfinów trzymanych w tym celu w niewoli, gdzie warunki bywają dalekie od naturalnych.