Morświnek okularowy to niewielki, skryty waleń zimnych mórz wokół Antarktydy i południowych wybrzeży. Nazwę zawdzięcza jasnym obwódkom wokół oczu, przypominającym okulary.

Ma kontrastowe ubarwienie — czarny grzbiet i biały brzuch. Żyje z dala od ludzi, dlatego wiele o nim wciąż nie wiadomo; poluje na drobne ryby i kałamarnice.

Morświnek okularowy ma krępe, niewielkie ciało z ostrym kontrastem barw: czarny grzbiet i płetwy oraz śnieżnobiały brzuch i boki. Wokół oczu widnieją ciemne obwódki przypominające okulary, od których wzięła się nazwa gatunku — inne morświny takiego wzoru nie mają.

Głowa jest mała i zaokrąglona, bez wyodrębnionego dzioba, typowa dla morświnów, a płetwa grzbietowa niska i trójkątna, wyraźnie mniejsza niż sierpowate płetwy wielu delfinów żyjących w tych samych wodach.

Morświn zwyczajny z półkuli północnej ma podobny kształt ciała, ale jest jednolicie szary, bez kontrastowego czarno-białego wzoru i bez ciemnych obwódek wokół oczu charakterystycznych dla morświnka okularowego.

Delfinowiec białonosy jest wyraźnie większy i ma dłuższy, wyodrębniony dziób, zupełnie inny od zaokrąglonej, bezdziobej głowy morświnka okularowego, żyjącego zresztą na przeciwnej półkuli i w znacznie chłodniejszych wodach.

Morświnek okularowy jest jednym z najsłabiej poznanych waleni świata — większość wiedzy o jego biologii pochodzi z osobników znalezionych martwych, wyrzuconych na brzeg, a nie z bezpośrednich obserwacji żywych zwierząt w morzu, co znacznie utrudnia poznanie jego naturalnego zachowania.

Żyje w tak odległych, zimnych wodach subantarktycznych i wokół południowego krańca Ameryki Południowej, że rzadko krzyżuje się z trasami statków badawczych czy rybackich, co dodatkowo utrudnia systematyczne badania tego gatunku.

Ze względu na skrytość i rzadkość obserwacji naukowcy wciąż nie są pewni dokładnej liczebności morświnka okularowego ani szczegółów jego zachowań społecznych, co czyni go jednym z priorytetów w planowaniu przyszłych ekspedycji badawczych na wody subantarktyczne. Nawet podstawowe pytania o strukturę stad czy sposób polowania na ryby pozostają w dużej mierze bez pewnej odpowiedzi, a wiele wniosków opiera się dziś na analogiach do lepiej poznanych, spokrewnionych gatunków morświnów z półkuli północnej.