Humbak

Latem humbaki przebywają w zimnych wodach w pobliżu biegunów, gdzie jest mnóstwo kryla i ryb. Zimą płyną do ciepłych mórz tropikalnych, gdzie samice rodzą młode, a samce śpiewają. Przez całą zimę humbaki prawie nic nie jedzą i żyją z zapasów tłuszczu.

Polując, potrafią współpracować: kilka humbaków pływa pod ławicą ryb w kółko, wypuszczając bąbelki powietrza, które tworzą zasłonę. Ryby skupiają się w środku, a humbaki wypływają z otwartymi pyskami i zgarniają je naraz.

Humbak ma krępe, ciemnoszare lub czarne ciało z jaśniejszym brzuchem, a na głowie i pysku charakterystyczne guzki. Jego płetwy piersiowe są ogromne — do jednej trzeciej długości ciała — i często mają białe plamy.

Spód płetwy ogonowej ma czarno-biały wzór, inny u każdego humbaka, jak odcisk palca. Naukowcy rozpoznają po nim poszczególne zwierzęta. Dorosły humbak mierzy 12–16 m.

Płetwal błękitny jest dużo większy i smuklejszy, ma niebieskoszarą skórę i bardzo małą płetwę grzbietową. Kaszalot ma ogromną, prostokątną głowę i zęby zamiast fiszbin.

Wal grenlandzki jest cały czarny, nie ma płetwy grzbietowej i ma ogromną głowę z wygiętym pyskiem.

W XX wieku humbaki były masowo zabijane i prawie wyginęły. Od kiedy w 1966 roku objęto je ochroną, ich liczba powoli wzrasta. Dziś to jeden z najpopularniejszych wielorybów do obserwacji podczas rejsów turystycznych, np. przy Islandii i Hawajach.

Zagrażają im zderzenia ze statkami, zaplątanie w sieci rybackie i hałas pod wodą, który zagłusza ich pieśni.