Foka lamparcia to zwinny, drapieżny płetwonogi ssak lodowatych mórz Antarktydy. Ma wydłużone ciało, potężną paszczę i cętki, które przypominają wzór lamparta.

W odróżnieniu od wielu spokojnych fok jest groźnym łowcą — poluje na pingwiny, ryby i mniejsze foki. Świetnie pływa i potrafi czatować przy krawędzi lodu na wchodzące do wody pingwiny.

Foka lamparcia ma dużą, niemal gadzią głowę z wyjątkowo szeroką paszczą i długimi kłami, przystosowanymi do chwytania i szarpania dużej zdobyczy, w tym innych fok i pingwinów, a jej cętkowany wzór na ciele przypomina umaszczenie lamparta.

Jej przednie płetwy są dłuższe i smuklejsze niż u większości pozostałych fok, co ułatwia jej szybkie, zwinne pływanie podczas pościgu — pod tym względem przypomina bardziej uszate foki niż typowe, powolniejsze foki właściwe, do których biologicznie należy.

Foka pospolita jest znacznie mniejsza i łagodniejsza, żywi się wyłącznie rybami i nigdy nie poluje na inne ssaki morskie, w przeciwieństwie do drapieżnej foki lamparciej z lodowatych wód Antarktyki.

Orka jest znacznie większym drapieżnikiem tych samych antarktycznych wód, polującym czasem na te same foki, choć należy do zupełnie innej grupy waleni, a nie płetwonogich, do których zalicza się foka lamparcia.

Foka lamparcia rzadko styka się z ludźmi, bo żyje głównie na odludnych wodach i lodach Antarktydy, gdzie ludzie pojawiają się przede wszystkim podczas ekspedycji naukowych, badań stacji polarnych i turystyki polarnej organizowanej statkami wycieczkowymi docierającymi w te odległe rejony.

Znane są rzadkie przypadki agresywnego zachowania foki lamparciej wobec nurków i badaczy zbliżających się zbyt blisko, co sprawia, że naukowcy pracujący w pobliżu tych zwierząt zachowują szczególną ostrożność i unikają wchodzenia do wody bez wcześniejszej obserwacji zachowania danego osobnika z bezpiecznej odległości.

Badacze śledzą zwyczaje łowieckie foki lamparciej także po to, by lepiej rozumieć kondycję kolonii pingwinów, na które ta foka regularnie poluje — spadek liczby pingwinów bywa czasem powiązany z aktywnością tego drapieżnika, choć zwykle działa razem z innymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak dostępność pokarmu czy zmiany zasięgu lodu morskiego w danym sezonie.