Delfin pręgoboki to zwinny delfin ciepłych mórz, ozdobiony ciemnymi pasami ciągnącymi się wzdłuż boków. Żyje w dużych, energicznych stadach.

Słynie z akrobacji — potrafi wyskakiwać wysoko nad wodę i wirować w powietrzu. Poluje na drobne ryby i kałamarnice, często nurkując na spore głębokości.

Delfin pręgoboki ma smukłe, niebieskoszare ciało z ciemnymi pasami biegnącymi od oka wzdłuż całego boku aż po odwłok — to od nich wzięła się nazwa gatunku. Grzbiet jest ciemniejszy, a brzuch jasny, niemal biały, tworząc wyraźny kontrast widoczny nawet z pewnej odległości.

Dziób jest długi i cienki, a płetwa grzbietowa sierpowata, umieszczona centralnie na grzbiecie. Ciało jest wyjątkowo smukłe i wygięte w sposób ułatwiający dynamiczne, akrobatyczne skoki, z których gatunek ten jest szczególnie znany.

Delfin zwyczajny ma zamiast wyraźnych pasów wzór klepsydry, złożony z jaśniejszych i ciemniejszych pól bez ostro zarysowanych linii, zupełnie inny od pasiastego wzoru delfina pręgobokiego.

Delfin długoszczęki ma dłuższy, węższy pysk oraz rozmyty wzór na bokach, bez wyraźnych, ciemnych pasów charakterystycznych dla delfina pręgobokiego i jego akrobatycznego stylu pływania, znanego z wysokich, widowiskowych skoków.

Wysokie, akrobatyczne skoki delfina pręgobokiego, sięgające nawet kilku metrów nad powierzchnię wody, są przedmiotem badań nad funkcją takiego zachowania — rozważa się komunikację z resztą stada, element zabawy oraz sposób na strząśnięcie pasożytów przyczepionych do skóry.

Gatunek ten był w przeszłości celem intensywnych połowów w niektórych częściach Morza Śródziemnego i Pacyfiku, prowadzonych zarówno dla mięsa, jak i przy okazji połowów tuńczyka, w których delfiny trafiały przypadkowo do sieci jako przyłów rybaków poszukujących innej zdobyczy.

Delfin pręgoboki bywa dotknięty epidemiami wirusowymi podobnymi do nosówki u psów, które w niektórych latach powodowały masowe śnięcia tych zwierząt na Morzu Śródziemnym, budząc niepokój naukowców monitorujących zdrowie populacji waleni w tym regionie i szukających sposobów ograniczenia rozprzestrzeniania się takich epidemii.