Zając to szybki, płochliwy ssak pól i łąk, spotykany w całej Polsce. W odróżnieniu od królika nie kopie nor — odpoczywa w płytkim zagłębieniu w ziemi, zwanym kotliną.

Przed drapieżnikami ratuje się błyskawiczną ucieczką, biegnąc zygzakiem i wykonując zwodnicze skoki. Długie tylne nogi pozwalają mu rozpędzić się do bardzo dużych prędkości.

Zając szarak ma wysoko postawione, smukłe ciało, długie uszy zakończone czarną plamą oraz długie tylne nogi wyraźnie dłuższe od przednich, dające ogromną siłę do skoku i szybkiego biegu. Oczy są duże, osadzone wysoko po bokach głowy, dając niemal pełne, panoramiczne pole widzenia.

Futro jest rudobrunatne latem, nieco jaśniejsze i bardziej szare zimą, ale zając nigdy nie bieleje całkowicie tak jak zając bielak czy zając polarny, żyjące w chłodniejszym klimacie.

Królik europejski jest wyraźnie mniejszy od zająca, ma krótsze nogi i uszy bez czarnych końcówek, żyje w koloniach podziemnych nor, a jego młode rodzą się ślepe i nagie, w przeciwieństwie do w pełni rozwiniętych młodych zająca.

Zając bielak zmienia futro na białe zimą, czego zając szarak nigdy nie robi, i ma krótsze uszy bez czarnych końcówek, którymi szarak wyróżnia się przez cały rok.

Młode zające, zwane kotami, rodzą się w pełni owłosione, widzące i zdolne do samodzielnego poruszania się już w kilka godzin po urodzeniu — to zasadnicza różnica wobec ślepych i nagich młodych królika, wynikająca z braku bezpiecznej nory, w której mogłyby dojrzewać bezbronne.

Wiosenne zachowanie zajęcy, znane jako szalone marcowe zające, polega na energicznych walkach samic odpychających zbyt nachalnych samców przednimi łapami — długo błędnie interpretowano to jako walki samców rywalizujących o partnerkę.

Populacja zajęcy w Europie od dziesięcioleci systematycznie spada, głównie z powodu intensyfikacji rolnictwa, chemicznej ochrony upraw oraz utraty miedz i nieużytków, w których zające znajdowały schronienie i różnorodny pokarm przez cały rok.