Zając polarny

Zając polarny to wytrzymały mieszkaniec lodowatej tundry dalekiej północy. Grube, gęste futro i krótkie uszy pomagają mu zatrzymać ciepło w skrajnym mrozie.

Żywi się roślinami, które odgrzebuje spod śniegu. W trudnych warunkach zające polarne często gromadzą się w duże grupy, a spłoszone potrafią pomykać, stając na tylnych łapach.

Zając polarny ma krępe ciało, krótsze niż u zająca szaraka uszy oraz bardzo gęste, długie futro, chroniące przed skrajnym mrozem Arktyki. Zimą sierść jest niemal całkowicie biała, latem u wielu populacji ciemnieje do szarobrunatnej, choć w najbardziej wysuniętych na północ rejonach zostaje biała przez cały rok.

Tylne nogi są bardzo szerokie i gęsto owłosione na spodach, działając jak naturalne rakiety śnieżne, które rozkładają ciężar zwierzęcia i nie pozwalają mu zapadać się w głębokim śniegu. Uszy są krótsze niż u innych zajęcy, co ogranicza utratę ciepła w skrajnym mrozie.

Zając bielak jest mniejszy od zająca polarnego i żyje w lasach oraz na tundrze bardziej na południe, podczas gdy zając polarny trzyma się najzimniejszych, najbardziej wysuniętych na północ terenów Arktyki, gdzie bielak w ogóle nie występuje.

Zając szarak nie zmienia futra na białe zimą i żyje na otwartych polach klimatu umiarkowanego, zupełnie inaczej niż oba wymienione, przystosowane do zimna gatunki zajęcy północnych.

Zając polarny potrafi w skrajnie trudnych warunkach poruszać się, stając na tylnych łapach i podskakując niczym kangur — to niezwykłe zachowanie pomaga mu szybciej pokonywać głęboki, sypki śnieg, gdy zwykły bieg na czterech łapach byłby zbyt wolny.

W najbardziej wysuniętych na północ populacjach, gdzie lato jest bardzo krótkie, zając polarny bywa biały przez cały rok, bo krótki okres bezśnieżny nie opłaca się energetycznie zmieniać na letnie, ciemniejsze futro.

Duże grupy zajęcy polarnych, licznie gromadzące się w trudnych warunkach pogodowych, są zjawiskiem rzadkim wśród zajęcy, które zwykle prowadzą samotniczy tryb życia — taka grupowa obrona przed mrozem i drapieżnikami jest jedną z osobliwości tego arktycznego gatunku, obserwowaną głównie zimą.