Myszoskoczek mongolski

Myszoskoczki żyją w rodzinach i wspólnie kopią podziemne nory z wieloma korytarzami, komorą do spania i spiżarnią na zapasy nasion. Są aktywne o różnych porach dnia i nocy, przeplatając okresy snu i zabawy.

W domu najlepiej trzymać co najmniej dwa myszoskoczki tej samej płci, w dużym terrarium z grubą warstwą ściółki do kopania. Uwielbiają gryźć kartony, budować tunele i kąpać się w specjalnym piasku, który czyści ich futerko.

Myszoskoczek mongolski ma smukłe ciało, duże czarne oczy, małe uszy i długie tylne łapy, na których może stawać słupka. Jego długi ogon jest pokryty futrem i kończy się pędzelkiem z ciemniejszych włosów.

Dzikie myszoskoczki mają piaskowo-brązowe futro z jasnym brzuchem, które świetnie maskuje je na stepie. Hodowlane bywają czarne, białe, szare, złote czy łaciate. Waży 50–70 g.

Chomik syryjski jest krępy, ma bardzo krótki ogonek i woli mieszkać sam. Mysz domowa jest mniejsza i ma nagi, łuskowaty ogon.

Skoczek pustynny (skoczek) skacze na bardzo długich tylnych nogach jak kangur i ma ogromne uszy, a myszoskoczek porusza się raczej biegiem i małymi skokami.

Myszoskoczki trafiły do laboratoriów w latach 50. XX wieku, a potem do domów jako zwierzątka towarzyskie. Są dobre dla starszych dzieci, które spokojnie obserwują zwierzęta, bo nie lubią długiego trzymania na rękach.

Nie wolno podnosić myszoskoczka za ogon — skóra z ogona może się zsunąć. Warto pamiętać, że to zwierzęta stadne i samotny myszoskoczek się nudzi i stresuje.