Mysz polna to drobny gryzoń pól i łąk, którego łatwo poznać po ciemnym paseczku na grzbiecie. Buduje gniazda i chodniki w gęstej trawie oraz pod ziemią.

Żywi się nasionami, ziarnami i owadami, a na zimę gromadzi zapasy w podziemnych spiżarniach. Jest ważnym ogniwem przyrody — poluje na nią wiele ptaków i drapieżników.

Mysz polna ma smukłe ciało, dużą głowę w stosunku do tułowia oraz duże, czarne oczy i uszy typowe dla myszowatych. Sierść jest rudobrunatna na grzbiecie, wyraźnie jaśniejsza na brzuchu, a wzdłuż kręgosłupa biegnie cienki, ciemny pasek — najprostsza cecha odróżniająca ją od innych gatunków myszy.

Ogon jest krótszy niż całe ciało, pokryty drobnymi łuskami i rzadkimi włoskami, a stopy tylne są wydłużone w stosunku do przednich, co pomaga w szybkich, skocznych ruchach przez gęstą trawę.

Mysz domowa nie ma ciemnego paska na grzbiecie i ma zwykle jednolicie szare futro, podczas gdy mysz polna jest wyraźnie rudsza i zawsze nosi ten charakterystyczny pasek — to najłatwiejszy sposób odróżnienia obu gatunków w terenie.

Nornik ma znacznie krótszy ogon, bardziej zaokrągloną głowę i mniejsze uszy niż mysz polna, a jego futro jest zwykle bardziej szarobrunatne, bez wyraźnego kontrastu między grzbietem a brzuchem.

Mysz polna bywa nosicielem chorób odzwierzęcych, w tym wirusa wywołującego gorączkę krwotoczną z zespołem nerkowym, dlatego po kontakcie z jej odchodami czy gniazdami w budynkach gospodarczych zaleca się zachowanie ostrożności i unikanie wzniecania kurzu.

W latach o szczególnie obfitych zbiorach zboża liczebność myszy polnych potrafi gwałtownie wzrosnąć, co prowadzi do realnych strat w uprawach i magazynach, a rolnicy nazywają takie okresy plagą myszy.

Mimo krótkiego życia i presji drapieżników mysz polna utrzymuje stabilne populacje dzięki bardzo szybkiemu tempu rozmnażania — samica może zajść w ciążę ponownie niemal natychmiast po urodzeniu poprzedniego miotu, co pozwala szybko odbudować liczebność po każdym spadku.