Mysz domowa

Myszy są aktywne głównie nocą. Mają świetny węch i słuch, a długie wąsy pomagają im poruszać się w ciemności. Budują gniazda z papieru, materiału i trawy w ukrytych zakamarkach, a wokół nich wyznaczają ścieżki, którymi codziennie chodzą.

Żyją w grupach rodzinnych, w których dominuje jeden samiec. Rozmnażają się bardzo szybko: młode rodzą się nagie i ślepe, a już po około 6 tygodniach same mogą mieć potomstwo.

Mysz domowa ma małe, smukłe ciało, spiczasty pyszczek z długimi wąsami, duże zaokrąglone uszy, czarne oczy-paciorki i długi, prawie nagi ogon pokryty łuseczkami. Futro dzikiej myszy jest szarobrązowe, a brzuch trochę jaśniejszy.

Myszy hodowane w domach mają wiele odmian: białe z czerwonymi oczami, czarne, kremowe, łaciate czy długowłose. Dorosła mysz waży zaledwie 12–30 gramów.

Szczur jest dużo większy, ma grubszy ogon, mniejsze uszy w stosunku do głowy i ciężką budowę ciała. Młody szczur ma za to nieproporcjonalnie duże łapy i głowę.

Mysz leśna i mysz zaroślowa żyją w lasach i ogrodach, mają większe oczy i uszy oraz rudawe futro z wyraźnie białym brzuchem. Nornik ma krótki ogon, małe uszy i tępy pyszczek.

Myszy towarzyszą ludziom od czasów, gdy zaczęli uprawiać zboże i przechowywać je w spichlerzach. W domach bywają niechcianymi gośćmi, bo zjadają zapasy i gryzą kable. Najlepszą ochroną jest szczelne przechowywanie jedzenia i zatykanie szpar.

Udomowione myszy są małymi zwierzątkami domowymi, które lubią towarzystwo innych myszy. Myszy laboratoryjne pomogły naukowcom w odkryciu wielu leków i szczepionek.