Mara

Mara jest spokrewniona ze świnką morską, ale jest od niej znacznie większa i ma dłuższe nogi. Porusza się różnie: potrafi kicać jak zając, biec kłusem albo pędzić długimi susami. Dzięki temu zwinnie ucieka przed drapieżnikami na otwartej przestrzeni.

Mary żyją na suchych, trawiastych równinach i żywią się trawami oraz innymi roślinami. Są zwierzętami dziennymi i lubią wygrzewać się w słońcu. Tworzą pary, które trzymają się razem przez długi czas, a młode chowają w wspólnych norach.

Mara ma smukłe, wysoko postawione ciało na długich nogach, przypominające sylwetką zająca albo małą antylopę bardziej niż typowego gryzonia. Futro jest szarobrunatne na grzbiecie, z charakterystyczną białą plamą na zadzie, otoczoną ciemniejszą obwódką.

Uszy są długie, ale nie tak wielkie jak u zająca, a oczy duże i osadzone wysoko po bokach głowy, dając szerokie pole widzenia niezbędne na otwartej, pozbawionej osłon równinie. Nogi kończą się twardymi pazurami przypominającymi małe kopytka, przystosowanymi do biegu po twardym gruncie.

Świnka morska, bliski krewny mary, jest znacznie mniejsza, ma krótkie nogi i nie potrafi w ogóle skakać ani biec w taki sposób, w jaki robi to mara na otwartej przestrzeni.

Zając europejski ma podobną, wysoko postawioną sylwetkę i również szybko biega, ale nie jest gryzoniem i nie ma nic wspólnego ze świnką morską, mimo zewnętrznego podobieństwa do mary. Tam, gdzie oba gatunki żyją razem, bywają mylone nawet przez doświadczonych obserwatorów przyrody z pewnej odległości.

Mary tworzą monogamiczne pary utrzymujące się przez wiele lat, co jest rzadkością wśród gryzoni — para broni wspólnego terytorium, a samiec pilnuje samicy niemal bez przerwy, odganiając rywali w okresie godowym.

Kilka par mar potrafi łączyć młode w jednej, wspólnej norze, tworząc coś w rodzaju żłobka, w którym młode różnych rodzin są razem pilnowane, podczas gdy dorośli oddalają się na żerowanie — zachowanie rzadkie wśród ssaków niekolonijnych.

Mara jest w Argentynie gatunkiem zagrożonym lokalnie z powodu utraty siedlisk pod uprawy oraz konkurencji ze strony wprowadzonego zająca europejskiego, który zajmuje podobną niszę pokarmową na tych samych równinach. W kilku rezerwatach prowadzi się dziś programy monitorowania i ochrony pozostałych populacji.