Leming ma gęste, ciepłe futro chroniące go przed arktycznym mrozem. Zimą nie zapada w sen — pod śniegiem drąży korytarze i tuneliki, w których jest cieplej i bezpieczniej, i tam żeruje na mchach, trawach i korzeniach, przetrwając najchłodniejsze miesiące.

Lemingi słyną z tego, że co jakiś czas jest ich naprawdę bardzo dużo, a innym razem znacznie mniej — ich liczba mocno się waha. Gdy lemingów jest dużo, dobrze wiedzie się polującym na nie drapieżnikom. Krąży o nich wiele legend, ale wbrew popularnemu mitowi lemingi wcale nie skaczą masowo do wody, żeby zginąć.

Leming ma krępe, okrągłe ciało, krótkie nogi i niemal niewidoczny ogon, całkowicie ukryty w gęstym, długim futrze. Futro jest rudobrunatne z czarnymi plamami na grzbiecie, wyjątkowo gęste, dające ochronę przed mrozem tundry i zapewniające pływalność podczas przepraw przez rzeki i strumienie.

Pazury przednich łap zimą rozrastają się i grubieją, tworząc dodatkowe, łopatowate narzędzie do kopania w zbitym śniegu — wiosną te powiększone pazury odpadają i odrastają w normalnym rozmiarze.

Nornik jest smuklejszy od lemminga i ma mniej intensywne, bardziej jednolite ubarwienie, bez kontrastowych czarnych plam charakterystycznych dla lemminga norweskiego, żyjącego w zupełnie innym środowisku.

Piżmak jest znacznie większy od lemminga i przystosowany do życia w wodzie, z bocznie spłaszczonym ogonem, którego leming w ogóle nie ma, bo prowadzi lądowy, a nie wodny tryb życia.

Mit o masowych samobójczych skokach lemingów do morza wziął się prawdopodobnie z filmu przyrodniczego z lat pięćdziesiątych XX wieku, w którym twórcy sami spowodowali wpadnięcie zwierząt do wody, żeby uzyskać dramatyczne ujęcie — samo zjawisko w naturze nigdy nie zostało potwierdzone w takiej formie.

Prawdziwym zjawiskiem są za to masowe migracje lemingów w latach szczytowej liczebności, gdy populacja przekracza możliwości wyżywienia na danym terenie i zwierzęta wędrują w poszukiwaniu nowych żerowisk, czasem próbując przepłynąć rzeki czy jeziora, co bywa dla części z nich śmiertelne, choć nie jest celowym samobójstwem.

Cykliczne wahania liczebności lemingów mają ogromny wpływ na całą arktyczną faunę — w latach obfitości lemingów sowy śnieżne, lisy polarne i inne drapieżniki wychowują więcej młodych, a w latach niedoboru ich lęgi bywają nieudane lub w ogóle nie następują.