Królik europejski to niewielki ssak żyjący w koloniach, które kopią rozległe systemy podziemnych nor. W ukryciu pod ziemią odpoczywa i wychowuje młode.

Żywi się trawą i ziołami, żerując głównie o zmierzchu. Gdy wyczuje niebezpieczeństwo, uderza tylną łapą o ziemię, ostrzegając pozostałe króliki, po czym wszystkie pierzchają do nor.

Królik europejski ma krępe ciało, długie uszy bez czarnych końcówek oraz krótszy niż u zająca ogon, jednolicie szary od góry i biały od spodu. Tylne nogi są znacznie dłuższe od przednich, dając siłę do skoku, choć krótsze niż u zająca, przystosowanego do dłuższego biegu.

Sierść bywa szarobrunatna w naturze, ale u odmian hodowlanych, wywodzących się właśnie od tego gatunku, przybiera niemal każdy kolor i długość — od krótkiego, gładkiego futra po długie, wełniste runo ras ozdobnych.

Zając szarak jest wyraźnie większy od królika, ma dłuższe nogi i uszy z czarnymi końcówkami, żyje samotnie na otwartych polach, a nie w koloniach podziemnych nor, i rodzi w pełni owłosione, widzące młode, w przeciwieństwie do ślepych, nagich królicząt.

Zając bielak, żyjący w chłodniejszym klimacie, zmienia futro na białe zimą, czego królik europejski nie robi — jego szara sierść pozostaje niemal niezmieniona przez cały rok.

Wszystkie rasy królika domowego na świecie — od karłowatych po olbrzymie, od krótkowłosych po angorskie — pochodzą od jednego dzikiego gatunku, królika europejskiego, udomowionego przez mnichów w średniowiecznej Europie, początkowo z myślą o mięsie i futrze.

Wprowadzony do Australii w XIX wieku na potrzeby myślistwa, królik europejski namnożył się tam w tempie katastrofalnym dla lokalnej roślinności i zwierząt, bo nie miał na tym kontynencie żadnych naturalnych wrogów ani konkurentów ograniczających jego liczebność.

Do zwalczania inwazji królików w Australii wprowadzono celowo wirusa mikso, powodującego u nich śmiertelną chorobę — populacja gwałtownie spadła, ale z czasem króliki wykształciły częściową odporność, a wirus stał się mniej skuteczny, więc problem częściowo powrócił.