Królik domowy

Króliki są zwierzętami stadnymi, dlatego najlepiej czują się w parze. Najaktywniejsze są rano i wieczorem. Lubią kopać, skakać, gryźć gałązki i wszystko obwąchiwać. Komunikują się postawą ciała, uszami i tupaniem tylnymi łapami, gdy coś je zaniepokoi.

Królik potrzebuje dużo ruchu poza klatką — najlepiej codziennie kilka godzin na bezpiecznym, zabezpieczonym terenie. Podstawą jego diety jest siano dostępne bez ograniczeń, które ściera stale rosnące zęby i dba o pracę jelit.

Królik domowy ma okrągłe ciało, duże tylne łapy przystosowane do skakania, długie uszy, duże oczy osadzone po bokach głowy i krótki, puszysty ogonek. Wargę górną ma rozdzieloną, a nosek stale porusza się, gdy węszy.

Rasy różnią się wielkością, kształtem uszu i futrem: są króliki stojącouche i baranki z opadającymi uszami, krótkowłose, angorskie o długim puchu i rexy o futrze jak aksamit. Umaszczenie może być białe, szare, brązowe, czarne lub łaciate.

Zając szarak, żyjący dziko w Polsce, jest większy, ma dłuższe nogi i uszy z czarnymi końcówkami. Zające nie kopią nor, a ich młode rodzą się z otwartymi oczami i futrem.

Królik europejski to dziki przodek królika domowego — jest szarobrązowy, mniejszy od większości ras domowych i żyje w koloniach w podziemnych norach.

Króliki udomowiono w średniowieczu we Francji, gdzie hodowali je mnisi. Dziś są popularnymi zwierzętami domowymi, ale wymagają więcej opieki, niż się wydaje: dużo miejsca, siana, towarzystwa i weterynarza znającego się na królikach.

Królik nie jest dobrą zabawką dla małego dziecka — nie lubi być podnoszony i noszony na rękach, bo w naturze tak łapią go drapieżniki. Najlepiej siadać przy nim na podłodze i pozwolić mu podejść samemu.