Chomik europejski

Chomik europejski kopie głębokie nory z wieloma komorami: sypialnią, spiżarnią i toaletą. Latem i jesienią znosi do nich w torbach policzkowych ziarno, nasiona i kłącza. Zimą śpi w norze, budząc się co kilka dni, żeby coś zjeść z zapasów.

Jest samotnikiem i potrafi groźnie bronić swojej nory — staje na tylnych łapach, syczy i pokazuje zęby. Samica rodzi latem 4–12 młodych.

Chomik europejski ma krępe ciało, krótki ogon, małe uszy i duże torby policzkowe. Grzbiet jest rudobrązowy, boki mają białe plamy, a brzuch i łapy są czarne.

To największy chomik na świecie — mierzy 20–34 cm i waży do pół kilograma, czyli kilka razy więcej niż chomik syryjski.

Chomik syryjski jest mniejszy, złocisty i ma jasny brzuch. Susel ma dłuższy ogon i żyje w koloniach na stepach i murawach.

Karczownik ma tępy pyszczek, jednolicie brązowe futro i żyje nad wodą lub w ogrodach.

Dawniej chomik europejski był tak liczny, że uważano go za szkodnika, a jego futro wykorzystywano. Dziś, przez intensywne rolnictwo, szybkie zbiory i rozrost miast, jest skrajnie zagrożony wyginięciem.

W Polsce chomik jest pod ścisłą ochroną. Pomaga mu zostawianie pasów zboża po żniwach i późna orka, a w niektórych miejscach prowadzi się hodowlę i wypuszczanie chomików na wolność.