Żarłacz biały (rekin biały)

Żarłacz biały, zwany rekinem białym, to jeden z największych drapieżnych rekinów oceanów. Ma opływowe ciało, potężne szczęki i rzędy ostrych, trójkątnych zębów, które wciąż się wymieniają.

Poluje głównie na foki i ryby, a zdobycz wykrywa dzięki znakomitemu węchowi i zmysłom wyczuwającym ruch w wodzie. Wbrew swojej sławie rzadko atakuje ludzi — najczęściej to pomyłka, bo człowiek nie jest jego naturalnym pokarmem.

Żarłacz biały to inne imię tego samego wielkiego drapieżnika, którego znamy jako rekina białego. Nazwa „żarłacz” wskazuje na grupę dużych, drapieżnych rekinów, do której należy. Ma ciężkie, beczkowato wysklepione za głową ciało, które ku ogonowi zwęża się w smukły, umięśniony trzon.

Rzuca się w oczy ogrom paszczy i szerokość głowy u dużych osobników, a także czarne, pozbawione wyrazu oko, które podczas ataku bywa obracane w głąb oczodołu dla ochrony. Skórę pokrywają drobne, twarde ząbki skórne skierowane do tyłu, przez co jest szorstka jak papier ścierny, gdy pogładzić ją pod włos.

Ponieważ żarłacz biały i rekin biały to ta sama ryba, największym nieporozumieniem jest branie ich za dwa różne zwierzęta. Od innych żarłaczy odróżnia go krępsza, cięższa budowa i ząbkowane, trójkątne zęby, podczas gdy wiele pokrewnych rekinów ma zęby węższe i gładsze.

Bywa mylony z żarłaczem ludojadem z opowieści — w istocie to właśnie jego dawniej tak nazywano. W wodzie jego ciemny grzbiet i biały brzuch tworzą wyraźny kontrast, a szeroka głowa i masywny kark odróżniają go od smuklejszych, bardziej wysmuklonych żarłaczy oceanicznych.

Żarłacz biały to chyba najbardziej owiana strachem ryba świata, głównie za sprawą filmów, które przedstawiły go jako bezwzględnego pożeracza ludzi. W rzeczywistości człowiek nie jest jego pokarmem, a rzadkie ugryzienia bywają wynikiem pomyłki, gdy z dołu sylwetka pływaka czy surfera przypomina fokę.

Ta zła sława przez lata szkodziła gatunkowi — żarłacze bywały masowo zabijane ze strachu i dla trofeów. Dziś coraz częściej są chronione, a nurkowanie w klatkach w ich obecności stało się formą turystyki. Powoli zmienia się też ich wizerunek: z potwora w cenny, zagrożony element morskiej przyrody.