Ryba betta (bojownik syjamski)

Ryba betta, zwana bojownikiem, to barwna rybka pochodząca z ciepłych wód Azji Południowo-Wschodniej. Samce zachwycają długimi, powiewającymi płetwami w intensywnych kolorach.

Ma niezwykłą zdolność — dodatkowy narząd pozwala jej nabierać powietrza wprost znad powierzchni, dzięki czemu przeżyje nawet w ubogiej w tlen wodzie. Samce są zadziorne i zaciekle bronią swojego terytorium.

Ryba betta, znana też jako bojownik syjamski, to jedna z najbarwniejszych ryb akwariowych o wydłużonym, bocznie spłaszczonym ciele i wielkich, powiewnych płetwach. Hodowlane samce mienią się intensywnym błękitem, czerwienią, fioletem czy zielenią, a ich długie płetwy grzbietowa, ogonowa i odbytowa układają się jak barwne welony.

Dzika betta wygląda znacznie skromniej — ma krótsze płetwy i przygaszone, brązowoszare ubarwienie z metalicznym połyskiem. Cała okazałość długopłetwych, jaskrawych bett to dzieło hodowli. Samce są znacznie bardziej ozdobne od samic, które mają krótsze płetwa i bledsze, mniej efektowne barwy.

Bettę można pomylić z innymi rybami z grupy ryb labiryntowych, jak gurami czy prętniki, bo wszystkie oddychają powietrzem i mają podobny, spłaszczony kształt ciała. Bettę zdradzają jednak wyjątkowo długie, powiewne płetwy samca i intensywne, jednolite barwy, których pokrewne ryby zwykle nie mają.

Wśród samych bett wyhodowano mnóstwo odmian różniących się kształtem ogona — od szerokiego, półokrągłego, przez postrzępiony, po korowaty. Dzika, krótkopłetwa betta bywa brana za zupełnie inną rybę niż jej welonowe, hodowlane potomstwo, tak bardzo różnią się wyglądem mimo tego samego gatunku.

Betta jest jedną z najpopularniejszych ryb akwariowych świata, a jej hodowla ma w Azji Południowo-Wschodniej długą historię. Dawniej trzymano bojowniki głównie ze względu na walki samców, dziś jednak ceni się je przede wszystkim za urodę i łatwość utrzymania nawet w niewielkim zbiorniku.

Samce betty są tak zaczepne wobec siebie, że nie można trzymać ich razem — dwa spotkane samce natychmiast się atakują, stroszą płetwy i skrzela. Dlatego zwykle hoduje się jednego samca samotnie. Betta rozpoznaje opiekuna i reaguje na jego obecność, co czyni ją rybą o wyraźnym, żywym charakterze.