Tuńczyk jest zbudowany do szybkiego pływania: ma gładkie, wrzecionowate ciało i sierpowaty ogon, którym napędza się jak śrubą. To jeden z najszybszych pływaków oceanu.

Tuńczyki wędrują przez całe oceany w poszukiwaniu ławic ryb. Muszą płynąć niemal bez przerwy — dzięki ruchowi woda przepływa przez ich skrzela i pozwala im oddychać.

Tuńczyk to ryba zbudowana jak żywa torpeda — ciało ma masywne z przodu i gładko zwężające się ku ogonowi, idealnie opływowe. Grzbiet lśni ciemnym granatem lub stalowym błękitem, a boki i brzuch są srebrzyste, często z metalicznym połyskiem.

Za drugą płetwą grzbietową i za płetwą odbytową ciągnie się rząd drobnych, sztywnych płetewek. Ogon jest wąski, sztywny i sierpowaty, osadzony na cienkim trzonie z bocznymi kilami. Płetwy piersiowe tuńczyk potrafi chować w zagłębieniach ciała, żeby zmniejszyć opór wody podczas szybkiego pływania.

Tuńczyk bywa mylony z bonito i makrelą, które należą do tej samej, spokrewnionej grupy szybkich ryb. Makrela jest znacznie smuklejsza i ma na grzbiecie wyraźny wzór faliste pręg, a bonito — ciemne skośne paski na bokach. Tuńczyk jest masywniejszy i bardziej jednolicie ubarwiony.

Charakterystyczny rząd drobnych płetewek na trzonie ogonowym mają wszystkie te ryby, więc sam ten szczegół nie wystarcza do rozpoznania. Najpewniej pomaga masa i obwód ciała: dorosły tuńczyk jest przy tym grubszy i bardziej beczkowaty niż jego smuklejsi krewni.

Tuńczyk jest jedną z najcenniejszych ryb w handlu na świecie, a jego mięso to podstawa dań kuchni japońskiej, w tym sushi i sashimi. Najlepsze okazy potrafią osiągać na aukcjach rybnych zawrotne ceny, co niestety napędza bardzo intensywne połowy.

Ta presja sprawiła, że niektóre populacje tuńczyka mocno się skurczyły i objęto je międzynarodowymi zasadami połowowymi. Coraz częściej tuńczyki hoduje się też w wielkich morskich zagrodach. Dla wędkarzy morskich duży tuńczyk to jedna z najsilniejszych ryb, jakie można złowić.