Rozdymka pływa powoli i nie ma pancerza ani szybkości, żeby uciec drapieżnikom. Ma za to dwie inne bronie: potrafi się nadmuchać oraz gromadzi w ciele silną truciznę.

Gdy poczuje zagrożenie, rozdymka nabiera do żołądka dużo wody (albo powietrza) i pęcznieje w okrągłą, najeżoną kulę. Dla drapieżnika staje się wtedy za duża i zbyt kolczasta, żeby ją połknąć.

Rozdymka to ryba o krępym, zaokrąglonym ciele i dużej głowie z wielkimi, ruchliwymi oczami. Skóra jest zwykle naga lub pokryta drobnymi kolcami zamiast zwykłej łuski. Ubarwienie bywa różne — od piaskowego i plamistego po jaskrawe wzory u gatunków rafowych.

Pysk rozdymki kończy się dziobem złożonym z paru zrośniętych, mocnych płytek zębowych, przez co wygląda jak małe, twarde szczypce. Płetwy piersiowe pracują niemal bez przerwy, dając rybie precyzyjne, powolne pływanie. Najbardziej znana cecha kryje się w środku: rozciągliwy żołądek pozwalający się nadymać.

Rozdymkę myli się z jej krewnymi — najeżkami i nadymkami. Najeżka ma długie, sterczące kolce, które przy nadęciu stają się prawdziwym jeżem; rozdymka jest gładsza lub ma tylko drobne kolce. Wszystkie te ryby łączy zdolność nadymania się i dziobowaty pysk.

Drobne rozdymki bywają mylone z niegroźnie wyglądającymi rybkami akwariowymi, ale zdradza je charakterystyczny "dziób" i duże oczy. Ostatecznym znakiem rozpoznawczym pozostaje reakcja obronna — żadna zwykła rybka nie zamieni się w napompowaną kulę.

Rozdymki są sławne z tego, że wiele z nich zawiera silne substancje trujące w skórze i narządach. W niektórych kuchniach, zwłaszcza japońskiej, mięso pewnych gatunków bywa podawane jako wyszukany przysmak, ale przyrządzać je mogą tylko specjalnie wyszkoleni kucharze.

Ze względu na ciekawy wygląd i zachowanie mniejsze rozdymki bywają trzymane w akwariach morskich. Wymagają jednak wprawnego opiekuna, bo są wybredne i potrafią podszczypywać sąsiadów. Nadymanie się to dla ryby duży stres, więc dobrze traktowana rozdymka robi to tylko w ostateczności.